D.H. Lawrence, Αποκάλυψη

Αυτό που θέλουμε, είναι να καταστρέψουμε τους ψευδείς, ανόργανους δεσμούς, ειδικά αυτούς που σχετίζονται με το χρήμα και να επαναφέρουμε τους ζώντες οργανικούς δεσμούς με τον Κόσμο, τον ήλιο και την γή, με την ανθρωπότητα, το έθνος και την οικογένεια. Ξεκινάμε με τον ήλιο, και τα υπόλοιπα θα γίνουν σιγά-σιγά.

D.H. Lawrence, Αποκάλυψη

έννοια της “Πατρίδος”, - Βλάσης Γ, Ρασσιάς

"Η αυθεντική, προχριστιανική, έννοια της “Πατρίδος”, βασίζεται συνεπώς στην πλήρη συνείδηση της εντοπιότητος, αλλά και των θείων παρουσιών που την κάνουν ιδιαίτερη για τους κατοίκους της. Δεν βασίζεται πουθενά αλλού, όπως επιχειρούν εδώ και μιάμιση χιλιετία να κατασκευάσουν «βάθρα» οι, εξ ορισμού άλλωστε, αντεθνιστές «μονοθεϊστές», σε επίπλαστες δηλαδή βάσεις και σε κρατικά νομοθετήματα, για αυτό και εκεί οφείλει να ξανατοποθετηθεί, μόνο που αυτό προϋποθέτει προηγουμένως μία κάθετη ρήξη μας με την κάθε ιδεολογία και Θρησκεία που μάχεται τον υγιή και φυσικό διαφορισμό των ανθρώπων σε ιδιαίτερα ΈΘΝΗ με ιδιαίτερη Παράδοση, Θρησκεία και Τρόπο καθημερινής ζωής. Το ίδιο προϋποθέτει και την ρήξη με κάθε «οικουμενισμό» που σκοπό έχει να αφανίσει την ανθρώπινη Εθνόσφαιρα προς χάριν ενός βαπτίσματος ή μίας περιτομής. Ο οποιοσδήποτε ανυποψίαστος τολμήσει να ρωτήσει έναν ακραιφνή χριστιανό ή μουσουλμάνο για το τι θα διάλεγε αν υποχρεωνόταν να διαλέξει ανάμεσα στο συμφέρον της Πατρίδος του και στο συμφέρον της «οικουμενικής» πίστεώς του, θα «εκπλαγεί» από την τραγική επιβεβαίωση των πιό πάνω προϋποθέσεων."

Βλάσης Γ, Ρασσιάς

Ο έρωτας - Aldo Carotenuto

« Ο έρωτας από τη φύση του ανήκει στη σφαίρα του άρρητου και όπως όλα όσα έχουν σχέση με τη ψυχή, με την πιο βαθιά και απόκρυφη διάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης, είναι σχεδόν ένα μυστήριο, τον συνοδεύει η σιωπή. Το να υπερπηδήσουμε το φράγμα του ανέκφραστου, να αποδώσουμε μορφή και σώμα στο άρρητο είναι ένα παράτολμο εγχείρημα ¨γεμάτο δέος¨ που μόνο οι ποιητές και οι καλλιτέχνες αποτολμούν. Η ψυχολογική διερεύνηση συχνά σταματά σε μια απόπειρα ορθολογιστικής ψευδοκατανόησης που προδίδει και βιάζει την πραγματικότητα της ψυχής. Για να σηκώσουμε το πέπλο με το οποίο η ψυχή καλύπτει την αληθινή της φύση, πρέπει να βαδίσουμε με σεβασμό και αγωνία. Για να συλλάβουμε τις χίλιες, μεταβαλλόμενες αποχρώσεις της συνάντησής μας με τον άλλον, για να βυθιστούμε στον λαβυρινθώδη κόσμο του φαντασιακού, πρέπει να εγκαταλείψουμε κάθε μονόπλευρη προοπτική ώστε να επιτρέψουμε να αναδυθούν όλοι οι ¨δαίμονες¨ που φωλιάζουν μέσα μας. Σ’ αυτό το μυστηριακό ταξίδι μέσα από τα μονοπάτια του έρωτα, ο καθένας συναντάει τον άλλον και πίσω από τον άλλο τον ίδιο του τον εαυτό.»

Aldo Carotenuto

Έτσι διακήρυχναν από πάντα τα σκυλιά

"Υπηρετήσατε το λαό και τις προκαταλήψεις του λαού, όλοι εσείς οι φημισμένοι φιλόσοφοι! – μα δεν υπηρετήσατε την αλήθεια! Κι είναι ακριβώς γι’ αυτό το λόγο που ο λαός σας σέβεται! Αλλ’ αυτόν που ο λαός τον μισεί, όπως τα τσοπανόσκυλα μισούν το λύκο: αυτός είναι και το ελεύθερο πνεύμα, ο εχθρός της σκλαβιάς, αυτός που δεν θέλει να τον λατρεύουν και που ζει στα δάση. Το κυνηγητό που του κάνει στα μέρη που κρύβεται, ο λαός πάντα το αποκαλούσε σαν «απόδοση δικαιοσύνης»: και πάντα έστελνε τα σκυλιά του με τα πιο κοφτερά δόντια να τον κυνηγήσουν. «Γιατί εκεί όπου είναι ο λαός, είναι κι η αλήθεια! Αλίμονο σ’ αυτόν που ερευνά!» Έτσι διακήρυχναν από πάντα τα σκυλιά"

 Φ. Νίτσε

Πολιτικώς ορθόν ή πολιτικώς σίκ;

Η ιδέα της πολιτικής ορθότητος δεν βασίζεται σε κάποια ειλικρινή ηθικά συναισθήματα ή ακόμα στον φόβο της σωματικής καταστολής: βασίζεται στην διανοητική υπεροψία και στην κοινωνική δειλία. Συγκεκριμένα, πρόκειται για το τί είναι πολιτικά σίκ. Οι δημοσιογράφοι και οι «διανοούμενοι» του συστήματος σχηματίζουν μία «μαλακή» και αστική εκδοχή του σταλινικού μηχανισμού της κυριαρχίας: η διακινδύνευση δεν καταλήγει πλέον σε γκουλάγκ, αλλά στο να μην σε προσκαλούν σε δημοφιλή εστιατόρια, το να είσαι αποκλεισμένος από μέρη που μετράνε και από τα μέσα ενημερώσεως, το να χάνεις την ελκυστικότητά σου στα μάτια μιάς όμορφης κοπέλας κ.λ.π. [...] Το να είσαι πολιτικά ορθός δεν είναι ζήτημα ιδεολογίας, αλλά κοινωνικής αποδοχής.


"Σήμερα δεν είναι θέμα η «συντήρηση» του παρόντος ή η επιστροφή σε ένα πρόσφατο παρελθόν, το οποίο απέτυχε, αλλά περισσότερο είναι επανάκτηση των πλέον αρχαϊκών ριζών μας, οι οποίες είναι ούτως ειπείν οι πλέον αρμόζουσες για μία νικηφόρο ζωή. "

Guillaume Faye, Αρχαιοφουτουρισμός

Αὐτή ἡ Ὕπαρξίς μας - Julius Evola

Βρισκόμαστε, σήμερα, στό τέλος ἑνός κύκλου. Ἀπό αἰῶνες, χωρίς στήν ἀρχή νά γίνη ἀντιληπτό, πολλαπλές ἐξελίξεις κατέστρεψαν στήν Δύσι κάθε φυσική καί νομική τάξι, νόθευσαν κάθε ὑψηλή ἀντίληψι γιά τήν ζωή, τήν δρᾶσι, τήν γνῶσι, τόν ἀγῶνα. Ἡ κίνησις αὐτῆς τῆς πτώσεως, ἡ ταχύτης της, ὁ παραλογισμός της ὀνομάστηκαν πρόοδος.

Σήμερα βρισκόμαστε στό μέσον ἑνός κόσμου ἐρειπίων. Τό ἐρώτημα εἶναι τό ἑξῆς: ὑπάρχουν ἄνθρωποι ὀρθοί στά πόδια τους ἀνάμεσα σ᾽ αυτά τά ερείπια; Καί τί πρέπει, τί μποροῦν νά κάνουν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί;

Σάν πνεῦμα ὑπάρχει κάτι πού μπορεῖ νά χρησιμεύση σάν ἀχνάρι στίς δυνάμεις μας, δυνάμεις Ἐξεγέρσεως καί Ἀνορθώσεως: εἶναι τό Ἱπποτικό Πνεῦμα. Εἶναι ἡ στάσις ἐκείνων πού ἤξεραν νά ἀγωνίζωνται ἔστω και ἂν γνώριζαν ὃτι ἡ μάχη ἦταν «ὑλικά» χαμένη. Ἐκείνων πού ἤξεραν νά δώσουν ἰσχύ στίς λέξεις τοῦ ἀρχαίου ρητοῦ «ἡ πίστης εἶναι πιό δυνατή από τήν φωτιά».

Πρέπει να δοκιμαστοῦμε. Ὀφείλουμε νά γνωρίζουμε ποῖοι εἴμαστε. Μπροστά σ᾿ ἓναν κόσμο πλημμυρισμένο ἀπό βόρβορο καί μέ ἀρχή του τό ὃτι «πρῶτα ἔρχεται το στομάχι καί ὕστερα οἱ Ἀρχές» πρέπει νά αντιταχθοῦμε. Ἐμείς δέν μποροῦμε νά κάνουμε διαφορετικά. Αὐτός εἶναι ὁ Δρόμος μας. Αὐτή ἡ Ὕπαρξίς μας.

Julius Evola

Άλυτον - Εμμανουήλ Ροΐδης

Άλυτον  δι’ ημάς αίνιγμα είναι πώς ο ελληνικός λαός, ο φιλόνομος, ο νηφάλιος, ο πρακτικός, ο ουδενός άλλου κατά την οξύτητα του πνεύματος υστερών και άριστος των ιδίων του υποθέσεων οικονόμος, απεδείχθη αδεξιότερος παντός άλλου διαχειριστής, ανίκανος να επιβάλλει εις τους αντιπροσώπους του (πολιτικούς) την υπεράσπισιν του συμφέροντος των πολλών και ουχί των ολίγων, πρόθυμος εις κατάποσιν παντός δολώματος, ανεπίδεκτος σωφρονισμού υπό της πείρας, επιλήσμων πάσης συμφοράς και προς ουδέν άλλο ικανός παρά μόνον να παρασύρεται και έπειτα να μετανοεί…

Εμμανουήλ Ροΐδης