Yukio Mishima
Παρασκευή 4 Νοεμβρίου 2016
Yukio Mishima
Yukio Mishima
Τετάρτη 2 Νοεμβρίου 2016
Eργαστήρι γλυπτικής και πηλού για ενήλικες
Η Ακαδημία Λεμεσού είναι ένας ζωντανός χώρος, προϊόν της συλλογικής προσπάθειας μιας ομάδας ανθρώπων να αντισταθούν στην ισοπέδωση των αξιών καθώς και στην τυποποίηση και μαζοποίηση κάθε κοινωνικής και πολιτιστικής μορφής. Γι αυτόν το λόγο, παράλληλα με τις άλλες της δραστηριότητες, που έχουν στόχο να μεταδώσουν γνώση και να γεννήσουν προβληματισμό, λειτουργεί τώρα και εργαστήρι γλυπτικής και πηλού για ενήλικες και σύντομα ξεκινά και εργαστήρι τέχνης.
Απέναντι στην πολιτιστική και καλλιτεχνική παρακμή αντιπαραθέτουμε αισθητική και ουσία.
ΛΥΣΗ ΠΑΛΗ, ΛΥΣΗ ΠΑΛΙ – LISI PALI, LISI PALI, Κωνσταντίνος Στυλιανού
ΛΥΣΗ ΠΑΛΗ, ΛΥΣΗ ΠΑΛΙ – LISI PALI, LISI PALI
Η Διζωνική αναιρεί τον εαυτό σου. Πουλά την ψυχή σου. Λιώνεις σαν το κερί, προτού λάβεις το φως. Σκλάβος προσκυνάς εικόνες και αρχαιοκάπηλοι σε περιφέρουν στο παζάρι οίκων δημοπρασίας.
Νοθευμένη σκόνη ρουφάς και τυμβωρύχοι παίζουν ποδόσφαιρο με το κρανίο σου. Ενάντια στη φυλή σου εκδίδεσαι στα καμπαρέ του κόσμου και η Λήδρας χαράζει μια ροζ γραμμή στον χάρτη. Ο ήλιος κρύφτηκε. Απέναντι η Ιστορία χαμένη στο σκοτάδι του δρόμου.
Με τη διζωνική είσαι κομπάρσος σε εφιαλτική ταινία επιστημονικής φαντασίας, ένας γραμμικός κωδικός στο παιγνίδι των πολυεθνικών. Το κέντρο εξουσίας ξεγυμνώνει την ψυχή σου για αυτό και του ανήκει. Με φόντο την διζωνική σε μια αφηρημένη χαρά εκσπερματώνεις σε δικοινοτικές συνεστιάσεις.
Ποιητές και φιλόσοφοι της επαναπροσέγγισης, στολίζουν με λέξεις τη χολή τους σε χορηγημένα εξώφυλλα, ερπετά που γλείφουν, έτοιμα να κατασπαράξουν, κάθε διαφορετική φωνή.
Η γη σάς σιχάθηκε. Τα κόκκαλά σας τα γλείφουν σκουλήκια και οι πορδές των άψυχων σωμάτων βρωμούν στα στημένα ντέρμπυ των πρωταθλημάτων και των γηπέδων σας. Η διαφθορά σας μόλυνε το νερό, τον αέρα, την ίδια την ζωή. Και η αποσύνθεση ξεκίνησε να κατατρώει τα χρυσοποίκιλτα τετράτροχά σας και τα βρώμικα σας πούρα. Τα καταναλωτικά δάνεια είναι η δική σου αγχόνη. Τα προφυλακτικά έσπασαν και γεννάτε τους εαυτούς σας.
Στα θρανία βλέπω τα πρόσωπα που σάρωσε ο πολιτισμός σας. Απουσία του μέτρου της ζωής, μουσική παραφωνία ελλείψει αριστοκρατικού πνεύματος σε διλημματική οδό. Πλούτος ή πνευματική κληρονομιά. Αυτοκράτωρ των παλαιών λόγων, σαλίγκαροι μεταμορφωμένοι, μεταλλαγμένοι αστοί. Η εξουσία της αστικής σας δημοκρατίας είναι η κυριαρχία των τραπεζών, η δικτατορία των μετρίων ηλιθίων. Παρακμή της τέχνης της ζωής η του πλούτου τυραννία και η πνευματική κληρονομιά λύση της τέχνης της ζωής. Συνθέτες και οργανοπαίκτες δουλεύουν για σας. Και τα πομπώδη έργα τους μπορώ να τα κάνω ξερνώντας.
Ο πλούτος μας όφελος της κοινωνίας και οι αφισοκολλητές των επαναπροσεγγίσεων ένδειξη της φτώχειας σας. Ανύπαρκτη κοινωνική πίστη, ανύπαρκτη η αντίσταση και το αίμα σαν νοθευμένη κοκαΐνη διαλύει τη συνοχή της φυλής. Οι πραιτωριανοί σας μεταμορφώθηκαν σε τροϊκανούς σωτήρες.
Ηδονή προσφέρεις στον κατακτητή και η Στοκχόλμη είναι παρούσα. Θεατής ανήμπορος να αντιδράσεις, ικανοποιούν τις ορέξεις τους στη σύζυγο, στις κόρες και στη μάνα σου. Και το παιδί στη μήτρα σε καταριέται καθώς εσύ θαυμάζεις τον βιαστή σου.
Αντίστασή μου ένα μοναδικό σμαράγδι, το χαμόγελο των παιδιών μου.
Στο κάστρο της πόλης, εκεί που ο Ριχάρδος νομιμοποίησε τη Βερεγγάρια, θα υπάρξει η Θεία Δίκη. Ευγενείς, φεουδάρχες, κομματόσκυλα, κτηματομεσίτες και τραπεζίτες, ψευτοδιανοούμενοι του κερατά, βρωμόσκυλα. Όλοι εσείς, εκεί θα ζήσετε τη σύγκρουση. Η τρίχρωμη σημαία μας θα καθαρίσει τη βρωμιά καθώς η ψυχή μου θα ουρλιάζει από χαρά. Κάτω από τον ίδιο ουρανό θα μας βρείτε μπροστά σας. Να κουβαλάμε τον ήλιο στην πλάτη, στο πείσμα του δικού σας μισοφέγγαρου. Να ξορκίζουμε φόβους, γιατί η ομοσπονδία δεν ήταν ποτέ αγαθό, αλλά μέσο για τον αφανισμό μας.
Γι’ αυτό οι στολές μας ήταν πάντα σιδερωμένες. Τα όπλα μας ήταν πάντα έτοιμα και τα προτιμούσαμε από τις επαναπροσεγγιστικές χοροεσπερίδες και τα πανηγύρια σας.
Κάθε πρωί βλέπω τον ήλιο να σκίζει το σκοτάδι. Όπως οι ήρωες της Ιστορίας ξεσκίζουν τον εχθρό. Περιφρόνηση για τους δουλοπρεπείς, περιφρόνηση για τους προσκυνημένους, περιφρόνηση για τους γλείφτες της εξουσίας, τα τσιράκια των επιθεωρητών, τους ρουφιάνους της τάξης. Η αλήθεια της Τέχνης μας μπορεί να δημιουργήσει επαναστατικές προϋποθέσεις, για να ανατρέψει το σήμερα. Για όλους τους εκ γενετής ρουφιάνους, καϋμένε Μηχανικέ, είχες δίκιο.
Ο ρυθμός της μουσικής μας διώχνει το σκοτάδι. Στην παύση της μελωδίας σαπίζουν οι ιδέες σας και η επαναπροσέγγισή σας θα είναι η επωδός σας. Τραγούδι μας είναι η κραυγή του νικητή της Σπάρτης, του Μαχαιρά. Είθε.
Κωνσταντίνος Στυλιανού,
Η Παραμυθιά του Πανός
Λεμεσός 2014
ISBN: 978-9963-9705-1-3
Η Διζωνική αναιρεί τον εαυτό σου. Πουλά την ψυχή σου. Λιώνεις σαν το κερί, προτού λάβεις το φως. Σκλάβος προσκυνάς εικόνες και αρχαιοκάπηλοι σε περιφέρουν στο παζάρι οίκων δημοπρασίας.
Νοθευμένη σκόνη ρουφάς και τυμβωρύχοι παίζουν ποδόσφαιρο με το κρανίο σου. Ενάντια στη φυλή σου εκδίδεσαι στα καμπαρέ του κόσμου και η Λήδρας χαράζει μια ροζ γραμμή στον χάρτη. Ο ήλιος κρύφτηκε. Απέναντι η Ιστορία χαμένη στο σκοτάδι του δρόμου.
Με τη διζωνική είσαι κομπάρσος σε εφιαλτική ταινία επιστημονικής φαντασίας, ένας γραμμικός κωδικός στο παιγνίδι των πολυεθνικών. Το κέντρο εξουσίας ξεγυμνώνει την ψυχή σου για αυτό και του ανήκει. Με φόντο την διζωνική σε μια αφηρημένη χαρά εκσπερματώνεις σε δικοινοτικές συνεστιάσεις.
Ποιητές και φιλόσοφοι της επαναπροσέγγισης, στολίζουν με λέξεις τη χολή τους σε χορηγημένα εξώφυλλα, ερπετά που γλείφουν, έτοιμα να κατασπαράξουν, κάθε διαφορετική φωνή.
Η γη σάς σιχάθηκε. Τα κόκκαλά σας τα γλείφουν σκουλήκια και οι πορδές των άψυχων σωμάτων βρωμούν στα στημένα ντέρμπυ των πρωταθλημάτων και των γηπέδων σας. Η διαφθορά σας μόλυνε το νερό, τον αέρα, την ίδια την ζωή. Και η αποσύνθεση ξεκίνησε να κατατρώει τα χρυσοποίκιλτα τετράτροχά σας και τα βρώμικα σας πούρα. Τα καταναλωτικά δάνεια είναι η δική σου αγχόνη. Τα προφυλακτικά έσπασαν και γεννάτε τους εαυτούς σας.
Στα θρανία βλέπω τα πρόσωπα που σάρωσε ο πολιτισμός σας. Απουσία του μέτρου της ζωής, μουσική παραφωνία ελλείψει αριστοκρατικού πνεύματος σε διλημματική οδό. Πλούτος ή πνευματική κληρονομιά. Αυτοκράτωρ των παλαιών λόγων, σαλίγκαροι μεταμορφωμένοι, μεταλλαγμένοι αστοί. Η εξουσία της αστικής σας δημοκρατίας είναι η κυριαρχία των τραπεζών, η δικτατορία των μετρίων ηλιθίων. Παρακμή της τέχνης της ζωής η του πλούτου τυραννία και η πνευματική κληρονομιά λύση της τέχνης της ζωής. Συνθέτες και οργανοπαίκτες δουλεύουν για σας. Και τα πομπώδη έργα τους μπορώ να τα κάνω ξερνώντας.
Ο πλούτος μας όφελος της κοινωνίας και οι αφισοκολλητές των επαναπροσεγγίσεων ένδειξη της φτώχειας σας. Ανύπαρκτη κοινωνική πίστη, ανύπαρκτη η αντίσταση και το αίμα σαν νοθευμένη κοκαΐνη διαλύει τη συνοχή της φυλής. Οι πραιτωριανοί σας μεταμορφώθηκαν σε τροϊκανούς σωτήρες.
Ηδονή προσφέρεις στον κατακτητή και η Στοκχόλμη είναι παρούσα. Θεατής ανήμπορος να αντιδράσεις, ικανοποιούν τις ορέξεις τους στη σύζυγο, στις κόρες και στη μάνα σου. Και το παιδί στη μήτρα σε καταριέται καθώς εσύ θαυμάζεις τον βιαστή σου.
Αντίστασή μου ένα μοναδικό σμαράγδι, το χαμόγελο των παιδιών μου.
Στο κάστρο της πόλης, εκεί που ο Ριχάρδος νομιμοποίησε τη Βερεγγάρια, θα υπάρξει η Θεία Δίκη. Ευγενείς, φεουδάρχες, κομματόσκυλα, κτηματομεσίτες και τραπεζίτες, ψευτοδιανοούμενοι του κερατά, βρωμόσκυλα. Όλοι εσείς, εκεί θα ζήσετε τη σύγκρουση. Η τρίχρωμη σημαία μας θα καθαρίσει τη βρωμιά καθώς η ψυχή μου θα ουρλιάζει από χαρά. Κάτω από τον ίδιο ουρανό θα μας βρείτε μπροστά σας. Να κουβαλάμε τον ήλιο στην πλάτη, στο πείσμα του δικού σας μισοφέγγαρου. Να ξορκίζουμε φόβους, γιατί η ομοσπονδία δεν ήταν ποτέ αγαθό, αλλά μέσο για τον αφανισμό μας.
Γι’ αυτό οι στολές μας ήταν πάντα σιδερωμένες. Τα όπλα μας ήταν πάντα έτοιμα και τα προτιμούσαμε από τις επαναπροσεγγιστικές χοροεσπερίδες και τα πανηγύρια σας.
Κάθε πρωί βλέπω τον ήλιο να σκίζει το σκοτάδι. Όπως οι ήρωες της Ιστορίας ξεσκίζουν τον εχθρό. Περιφρόνηση για τους δουλοπρεπείς, περιφρόνηση για τους προσκυνημένους, περιφρόνηση για τους γλείφτες της εξουσίας, τα τσιράκια των επιθεωρητών, τους ρουφιάνους της τάξης. Η αλήθεια της Τέχνης μας μπορεί να δημιουργήσει επαναστατικές προϋποθέσεις, για να ανατρέψει το σήμερα. Για όλους τους εκ γενετής ρουφιάνους, καϋμένε Μηχανικέ, είχες δίκιο.
Ο ρυθμός της μουσικής μας διώχνει το σκοτάδι. Στην παύση της μελωδίας σαπίζουν οι ιδέες σας και η επαναπροσέγγισή σας θα είναι η επωδός σας. Τραγούδι μας είναι η κραυγή του νικητή της Σπάρτης, του Μαχαιρά. Είθε.
Κωνσταντίνος Στυλιανού,
Η Παραμυθιά του Πανός
Λεμεσός 2014
ISBN: 978-9963-9705-1-3
Κυριακή 30 Οκτωβρίου 2016
άτιτλο, Μιράντα Λαμπράκη
Ήταν εκεί ολονυχτίς.
Όνειρα που ξερίζωναν τα αγριόχορτα
Απ’ τα κλεμμένα χρόνια.
Όνειρα σχολαστικά που απολύμαναν τοίχους
Και έτριβαν πατώματα
Για να τα βρουν αμόλυντα
Όλοι αυτοί που λείπουν.
Γιατί το θαύμα δεν ρωτάει.
Μόνο συμβαίνει.
Γεμίζει τις ραγισματιές,
Κεντάει με κεφαλαία γράμματα
Ενωτική ραφή
Και το στερέωμα φωτίζει.
Όνειρα που ξερίζωναν τα αγριόχορτα
Απ’ τα κλεμμένα χρόνια.
Όνειρα σχολαστικά που απολύμαναν τοίχους
Και έτριβαν πατώματα
Για να τα βρουν αμόλυντα
Όλοι αυτοί που λείπουν.
Γιατί το θαύμα δεν ρωτάει.
Μόνο συμβαίνει.
Γεμίζει τις ραγισματιές,
Κεντάει με κεφαλαία γράμματα
Ενωτική ραφή
Και το στερέωμα φωτίζει.
Μιράντα Λαμπράκη
Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2016
ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ , Κωνσταντίνος Στυλιανού
ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ
Χόρεψε! Χόρεψε, ἄγγελέ μου! Χόρεψε, ψυχή μου!
Χόρεψε το μυαλό μου… Φτερούγισε χορεύοντας μέσα
στο πλῆθος τῆς ἀγορᾶς.
Μιας ἀγορᾶς που σβήνει τα φῶτα της το βράδυ,
γιά νά
μήν ξυπνήσει τους νεκρούς της.
Ἐκεῖ
που οὶ περαστικοί ἀδιάφορα κοιτάνε, χόρεψε με
ρυθμό που δεν μετριέται, με ρυθμό που δεν ἀκούγεται,
μέ τό ρυθμό της ὸμιλίας τοῦ κόσμου τῆς αγορᾶς.
Τοῦ πλήθους πού μαγεύεται, τοῦ πλήθους
πού φωνάζει, τοῦ πλήθους πού σιωπᾶ και φτύνει,
του πλήθους πού οὐρλιάζει. Χόρεψε ἀνάμεσα
σέ αὐτούς, πού ρίχνουν βάγια στο μονοπάτι σου,
σε αὐτούς που φωνάζουν «ἁρον ἁρον σταύρωσον αὑτή».
Καί ὅταν τό ἀηδόνι κελαηδήσει, τότε ὁ Πάνας
θά ἐμφανιστεῖ και πάλι παίζοντας αὐλό.Αὐτή τή φορά
θά εῖναι μ
όνος. Κανείς δέν θά Τόν ἀκολουθεῖ.
Ἡ συνοδεία Του διάσπαρτη ψάχνει τους ἤχους της
χορεύοντας
Οἱ
τρόποι τῆς Ἀγορᾶς, οἱ κλίμακες τοῦ Πέραν,
τα μακκάμια τῆς Ἰωνίας, ὁ ρυθμός τῆς Μεσογείου
θά
σέ κρατήσουν ζωντανή, θά ὁδηγήσουν τά βήματά
Σου.
Καί Σύ Ἰέρεια,
θα κινηθεῖς ἀνάμεσα στούς κιθαρωδούς
και στα τύμπανα που ξεφύτρωσαν μπροστά μας, θά
νικηθεῖς ἀπό τίς μελωδίες αὐτῶν πού ἔφυγαν
νωρίς.
Ἀφίλητη ψυχή, δίχως ντροπή ἡδονοβλεψίας τῆς
φιγούρας σου νά ποθῶ το ζωντανό σου κορμί, σέ
πεῖσμα τοῦ μισοῦ φεγγαριοῦ που προβάλλει στό
βουνό. Φτερούγισε σάν τόν ἀητό τοῦ τελευταίου
Αὐτοκράτορα και πέταξε ψηλά!
Κωνσταντίνος Στυλιανού,
Μικρές του Πανός Ιστορίες
Λεμεσός 2009
ISBN: 978-9963-9705-0-6
Πέμπτη 27 Οκτωβρίου 2016
H.G.Wells, Ο πόλεμος των κόσμων
"Πρέπει να επινοήσουμε κάποιο νέο τρόπο
ζωής, κάποιο μέρος όπου οι άνθρωποι θα μπορούν να ζουν και να αναπαράγονται και
όπου θα μπορούν να είναι αρκετά ασφαλείς, ώστε να μπορούν να μεγαλώσουν τα
παιδιά τους. Ναι, περίμενε λίγο, και θα σου ξεκαθαρίσω, τί νομίζω πως πρέπει να
κάνουμε. Οι εξημερωμένοι θα κάνουν ό,τι κάνουν όλα τα εξημερωμένα ζώα: σε λίγες
γενιές θα έχουν γίνει μεγαλόσωμοι, όμορφοι, πλούσιοι σε αίμα, ηλίθιοι...
τρίχες! Ο κίνδυνος που διατρέχουμε εμείς οι ανεξάρτητοι είναι ότι μπορεί να
γίνουμε άγριοι, βάρβαροι, νε εκφυλιστούμε σε ένα είδος μεγάλων, άγριων
αρουραίων.... [...]
Και θα φτιάξουμε μία συμμορία, με άνδρες
μεγαλόσωμους και με καθαρό μυαλό. Δεν θα πάρουμε μαζί μας οποιοδήποτε σκουπίδι
βρούμε μπροστά μας. Οι αδύναμοι θα διωχθούν. [...]
Αυτοί που θα δεχθούμε να έλθουν μαζί μας, θα
υπακούουν στις εντολές. Θέλουμε, επίσης, δυνατές και έξυπνες γυναίκες-μητέρες
και δασκάλες. Όχι άτονες και ληθαργικές κυρίες ούτε υστερίες και πανικούς. Δεν
μπορούμε να έχουμε μαζί μας αδύναμους και ανόητους. Η ζωή έγινε ξανά πραγματική
και οι άχρηστοι, οι ταραξίες, οι κακόβουλοι και οι δυσκίνητοι στο μυαλό θα
πεθάνουν. Θα πρέπει να πεθάνουν, θα πρέπει να θέλουν να πεθάνουν. Στην τελική,
το να ζείς και να ντροπιάζεις την φυλή
σου είναι ένα είδος προδοσίας. Και αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να
είναι ευτυχισμένοι. Το να πεθαίνεις, άλλωστε, δεν είναι και κάτι το τόσο
τρομακτικό. Αυτό που το κάνει άσχημο είναι η δειλία μπροστά στον θάνατο."
H.G.Wells, Ο πόλεμος των κόσμων
Τετάρτη 26 Οκτωβρίου 2016
ατιτλο, Μιράντα Λαμπράκη
Πώς να εξηγήσεις
το γαλάζιο στις συλλαβές
όταν διάφανος βράχος
φωτίζει το στερέωμα;
Αθήνα
Μιράντα Λαμπράκη, «Τρεις Συλλαβές Του Ονείρου» εκδ. Αιγαίον
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)