άτιτλο, Μιράντα Λαμπράκη

Ήταν εκεί ολονυχτίς.
Όνειρα που ξερίζωναν τα αγριόχορτα
Απ’ τα κλεμμένα χρόνια.
Όνειρα σχολαστικά που απολύμαναν τοίχους
Και έτριβαν πατώματα
Για να τα βρουν αμόλυντα 
Όλοι αυτοί που λείπουν.
Γιατί το θαύμα δεν ρωτάει.
Μόνο συμβαίνει.
Γεμίζει τις ραγισματιές, 
Κεντάει με κεφαλαία γράμματα
Ενωτική ραφή 
Και το στερέωμα φωτίζει.

Μιράντα Λαμπράκη

ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ , Κωνσταντίνος Στυλιανού

ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ

Χόρεψε! Χόρεψε, ἄγγελέ μου! Χόρεψε, ψυχή μου!

Χόρεψε το μυαλό μου… Φτερούγισε χορεύοντας μέσα

στο πλῆθος τῆς ἀγορᾶς.

Μιας ἀγορᾶς που σβήνει τα φῶτα της το βράδυ, γιά νά

μήν ξυπνήσει τους νεκρούς της.

Ἐκεῖ  που οὶ περαστικοί ἀδιάφορα κοιτάνε, χόρεψε με

ρυθμό που δεν μετριέται, με ρυθμό που δεν ἀκούγεται,

μέ τό ρυθμό της ὸμιλίας τοῦ κόσμου τῆς αγορᾶς.

Τοῦ πλήθους πού μαγεύεται, τοῦ πλήθους

πού φωνάζει, τοῦ πλήθους πού σιωπᾶ και φτύνει,

του πλήθους πού οὐρλιάζει. Χόρεψε ἀνάμεσα

σέ αὐτούς, πού ρίχνουν βάγια στο μονοπάτι σου,

σε αὐτούς που φωνάζουν «ἁρον ἁρον σταύρωσον αὑτή».

Καί ὅταν τό ἀηδόνι κελαηδήσει, τότε ὁ Πάνας

θά ἐμφανιστεῖ και πάλι παίζοντας αὐλό.Αὐτή τή  φορά

θά εῖναι μ

όνος. Κανείς δέν θά Τόν ἀκολουθεῖ.

Ἡ συνοδεία Του διάσπαρτη ψάχνει τους ἤχους της

χορεύοντας

 Οἱ τρόποι τῆς Ἀγορᾶς, οἱ κλίμακες τοῦ Πέραν,

τα μακκάμια τῆς Ἰωνίας, ὁ ρυθμός τῆς Μεσογείου θά

σέ κρατήσουν ζωντανή, θά ὁδηγήσουν τά βήματά Σου.

Καί  Σύ Ἰέρεια, θα κινηθεῖς ἀνάμεσα στούς κιθαρωδούς

και στα τύμπανα που ξεφύτρωσαν μπροστά μας, θά

νικηθεῖς ἀπό τίς μελωδίες αὐτῶν πού ἔφυγαν νωρίς.

Ἀφίλητη ψυχή, δίχως ντροπή ἡδονοβλεψίας τῆς

φιγούρας σου νά ποθῶ το ζωντανό σου κορμί, σέ

πεῖσμα τοῦ μισοῦ φεγγαριοῦ που προβάλλει στό

βουνό. Φτερούγισε σάν τόν ἀητό τοῦ τελευταίου

Αὐτοκράτορα και πέταξε ψηλά!

Κωνσταντίνος Στυλιανού,

Μικρές του Πανός Ιστορίες

Λεμεσός 2009

ISBN: 978-9963-9705-0-6

H.G.Wells, Ο πόλεμος των κόσμων

"Πρέπει να επινοήσουμε κάποιο νέο τρόπο ζωής, κάποιο μέρος όπου οι άνθρωποι θα μπορούν να ζουν και να αναπαράγονται και όπου θα μπορούν να είναι αρκετά ασφαλείς, ώστε να μπορούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Ναι, περίμενε λίγο, και θα σου ξεκαθαρίσω, τί νομίζω πως πρέπει να κάνουμε. Οι εξημερωμένοι θα κάνουν ό,τι κάνουν όλα τα εξημερωμένα ζώα: σε λίγες γενιές θα έχουν γίνει μεγαλόσωμοι, όμορφοι, πλούσιοι σε αίμα, ηλίθιοι... τρίχες! Ο κίνδυνος που διατρέχουμε εμείς οι ανεξάρτητοι είναι ότι μπορεί να γίνουμε άγριοι, βάρβαροι, νε εκφυλιστούμε σε ένα είδος μεγάλων, άγριων αρουραίων.... [...]

Και θα φτιάξουμε μία συμμορία, με άνδρες μεγαλόσωμους και με καθαρό μυαλό. Δεν θα πάρουμε μαζί μας οποιοδήποτε σκουπίδι βρούμε μπροστά μας. Οι αδύναμοι θα διωχθούν. [...]

Αυτοί που θα δεχθούμε να έλθουν μαζί μας, θα υπακούουν στις εντολές. Θέλουμε, επίσης, δυνατές και έξυπνες γυναίκες-μητέρες και δασκάλες. Όχι άτονες και ληθαργικές κυρίες ούτε υστερίες και πανικούς. Δεν μπορούμε να έχουμε μαζί μας αδύναμους και ανόητους. Η ζωή έγινε ξανά πραγματική και οι άχρηστοι, οι ταραξίες, οι κακόβουλοι και οι δυσκίνητοι στο μυαλό θα πεθάνουν. Θα πρέπει να πεθάνουν, θα πρέπει να θέλουν να πεθάνουν. Στην τελική, το να ζείς και να ντροπιάζεις την φυλή  σου είναι ένα είδος προδοσίας. Και αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να είναι ευτυχισμένοι. Το να πεθαίνεις, άλλωστε, δεν είναι και κάτι το τόσο τρομακτικό. Αυτό που το κάνει άσχημο είναι η δειλία μπροστά στον θάνατο."

H.G.Wells, Ο πόλεμος των κόσμων

ατιτλο, Μιράντα Λαμπράκη

Πώς να εξηγήσεις
το γαλάζιο στις συλλαβές
όταν διάφανος βράχος
φωτίζει το στερέωμα;

Αθήνα

Μιράντα Λαμπράκη, «Τρεις Συλλαβές Του Ονείρου» εκδ. Αιγαίον

D.H. Lawrence, Αποκάλυψη

Αυτό που θέλουμε, είναι να καταστρέψουμε τους ψευδείς, ανόργανους δεσμούς, ειδικά αυτούς που σχετίζονται με το χρήμα και να επαναφέρουμε τους ζώντες οργανικούς δεσμούς με τον Κόσμο, τον ήλιο και την γή, με την ανθρωπότητα, το έθνος και την οικογένεια. Ξεκινάμε με τον ήλιο, και τα υπόλοιπα θα γίνουν σιγά-σιγά.

D.H. Lawrence, Αποκάλυψη

έννοια της “Πατρίδος”, - Βλάσης Γ, Ρασσιάς

"Η αυθεντική, προχριστιανική, έννοια της “Πατρίδος”, βασίζεται συνεπώς στην πλήρη συνείδηση της εντοπιότητος, αλλά και των θείων παρουσιών που την κάνουν ιδιαίτερη για τους κατοίκους της. Δεν βασίζεται πουθενά αλλού, όπως επιχειρούν εδώ και μιάμιση χιλιετία να κατασκευάσουν «βάθρα» οι, εξ ορισμού άλλωστε, αντεθνιστές «μονοθεϊστές», σε επίπλαστες δηλαδή βάσεις και σε κρατικά νομοθετήματα, για αυτό και εκεί οφείλει να ξανατοποθετηθεί, μόνο που αυτό προϋποθέτει προηγουμένως μία κάθετη ρήξη μας με την κάθε ιδεολογία και Θρησκεία που μάχεται τον υγιή και φυσικό διαφορισμό των ανθρώπων σε ιδιαίτερα ΈΘΝΗ με ιδιαίτερη Παράδοση, Θρησκεία και Τρόπο καθημερινής ζωής. Το ίδιο προϋποθέτει και την ρήξη με κάθε «οικουμενισμό» που σκοπό έχει να αφανίσει την ανθρώπινη Εθνόσφαιρα προς χάριν ενός βαπτίσματος ή μίας περιτομής. Ο οποιοσδήποτε ανυποψίαστος τολμήσει να ρωτήσει έναν ακραιφνή χριστιανό ή μουσουλμάνο για το τι θα διάλεγε αν υποχρεωνόταν να διαλέξει ανάμεσα στο συμφέρον της Πατρίδος του και στο συμφέρον της «οικουμενικής» πίστεώς του, θα «εκπλαγεί» από την τραγική επιβεβαίωση των πιό πάνω προϋποθέσεων."

Βλάσης Γ, Ρασσιάς

Ο έρωτας - Aldo Carotenuto

« Ο έρωτας από τη φύση του ανήκει στη σφαίρα του άρρητου και όπως όλα όσα έχουν σχέση με τη ψυχή, με την πιο βαθιά και απόκρυφη διάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης, είναι σχεδόν ένα μυστήριο, τον συνοδεύει η σιωπή. Το να υπερπηδήσουμε το φράγμα του ανέκφραστου, να αποδώσουμε μορφή και σώμα στο άρρητο είναι ένα παράτολμο εγχείρημα ¨γεμάτο δέος¨ που μόνο οι ποιητές και οι καλλιτέχνες αποτολμούν. Η ψυχολογική διερεύνηση συχνά σταματά σε μια απόπειρα ορθολογιστικής ψευδοκατανόησης που προδίδει και βιάζει την πραγματικότητα της ψυχής. Για να σηκώσουμε το πέπλο με το οποίο η ψυχή καλύπτει την αληθινή της φύση, πρέπει να βαδίσουμε με σεβασμό και αγωνία. Για να συλλάβουμε τις χίλιες, μεταβαλλόμενες αποχρώσεις της συνάντησής μας με τον άλλον, για να βυθιστούμε στον λαβυρινθώδη κόσμο του φαντασιακού, πρέπει να εγκαταλείψουμε κάθε μονόπλευρη προοπτική ώστε να επιτρέψουμε να αναδυθούν όλοι οι ¨δαίμονες¨ που φωλιάζουν μέσα μας. Σ’ αυτό το μυστηριακό ταξίδι μέσα από τα μονοπάτια του έρωτα, ο καθένας συναντάει τον άλλον και πίσω από τον άλλο τον ίδιο του τον εαυτό.»

Aldo Carotenuto