Ο πηγαίος παγανισμός μας

Ας πούμε πως θα μπορούσατε

να εξαλείψετε απ το πρόσωπο της γης

τις μνήμες των θεών μας.

Σκόνη και θρύψαλα

τα αγάλματα και τα ιερά τους.

Θα έμεναν όμως

οι κελαρίζουσες πηγές των βουνών μας

το θρόισμα των ανέμων στους δρυμώνες

και στα πέφκινα δάση

με τα μιλήματα τα μυστικά

τα ορθρινά τραγούδια των πουλιών

τα χρώματα των ηλιοβασιλεμάτων

με τις χρυσίζουσες αντανακλάσεις τους

στη καρδιά μας

οι δοξαστικές μας ανυψώσεις στον έναστρο ουρανό

ο υπέροχος, πηγαίος, αγνός παγανισμός μας.

Λουκάς Σταύρου

Γροθιά στο στομάχι

 

Υπάρχουν στιγμές που δεν φωνάζουν.
Δεν κάνουν θόρυβο, δεν σπάνε πράγματα, δεν αφήνουν εμφανή σημάδια.
Κι όμως, είναι αυτές που σε αλλάζουν περισσότερο.

Ήταν ένα Σάββατο, χρόνια πριν.
Από εκείνα τα Σάββατα που κανονικά ανήκουν στα παιδιά, στα κεράκια, στα χαμόγελα, σε τούρτες που κόβονται λίγο στραβά. Ήταν τα γενέθλια των παιδιών του. Το ήξερε από μέρες και το περίμενε σαν μικρή ανάσα μέσα στην εβδομάδα.

Δούλευε τότε υπάλληλος υδραυλικός. Όχι για τον εαυτό του, για κάποιον άλλον.
Ο μάστορας τον πήρε τηλέφωνο:
«Έχουμε επείγουσα δουλειά. Πρέπει να πάμε.»

Δεν ήθελε. Το είπε. Το ένιωσε μέχρι το κόκαλο.
Αλλά πήγε.

Την προηγούμενη νύχτα είχε ετοιμάσει τα πάντα. Εργαλεία, υλικά, διαδρομή. Ζήτησε να πάνε με ξεχωριστά αυτοκίνητα. Όχι από ιδιοτροπία, από εμπειρία. Ήξερε ότι ο μάστορας θα σταματούσε για καφέ, κουβέντες, ιστορίες που δεν τελειώνουν ποτέ. Εκείνος δεν είχε χρόνο. Είχε παιδιά που τον περίμεναν.

Όταν έφτασαν, ζήτησε κάτι απλό:
«Άσε με να κάνω τη δουλειά. Μην με διακόπτεις.»

Σε σαράντα επτά λεπτά όλα είχαν τελειώσει.
Καθαρά. Σωστά. Όπως πρέπει.

Ο μάστορας πληρώθηκε 800 ευρώ.
Η δουλειά, θεωρητικά, ήθελε τρεις με τέσσερις ώρες.
Εκείνος πληρώθηκε για μία ώρα.
Δέκα ευρώ.

Εκείνη τη στιγμή δεν μίλησε.
Δεν θύμωσε φανερά.
Δεν έκανε σκηνή.

Απλώς ένιωσε τη γροθιά στο στομάχι.

Όχι για τα χρήματα.
Αλλά για την προσδοκία που πέθανε εκείνη τη στιγμή.
Για την ιδέα ότι «αν δουλέψεις σωστά, αν προσπαθήσεις, κάποιος θα το δει».
Για την ψευδαίσθηση ότι η αδικία είναι πάντα εξαίρεση και όχι σύστημα.

Η γροθιά αυτή δεν ήταν πόνος. Ήταν καθαρότητα.
Ήταν η στιγμή που ξεκαθαρίζει κάτι μέσα σου χωρίς να ζητά άδεια.

Εκείνη την ημέρα πήρε την απόφαση.
Όχι μεγαλόφωνα. Όχι ηρωικά.
Σιωπηλά.

Θα έφευγε. Θα ρίσκαρε.

Αγόρασε ένα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο.
Το έστησε μόνος του.
Έμαθε, έπεσε, ξανασήκωσε εργαλεία.
Τρεις μήνες μετά, δούλευε μόνος του.

Δεν έγινε ξαφνικά εύκολο.
Δεν έγινε δίκαιο.
Αλλά έγινε δικό του.

Κάποιες αποφάσεις δεν γεννιούνται από όνειρα.
Γεννιούνται από μια ήσυχη, αβάσταχτη αδικία.
Από τη στιγμή που καταλαβαίνεις ότι αν μείνεις, θα προδώσεις όχι μόνο τον εαυτό σου, αλλά και εκείνους που σε περιμένουν να γυρίσεις σπίτι.

Το «τολμώ» δεν είναι πάντα άλμα στο κενό.
Μερικές φορές είναι απλώς το θάρρος να πεις: ως εδώ.

Και να φύγεις χωρίς να κοιτάξεις πίσω.

Ευχαριστώ τον φίλο Γιώργο που μοιράστηκε αυτή την ιστορία. Γιατί όταν κάτι ειπωθεί, παύει να είναι μόνο προσωπικό, και ίσως βοηθήσει κι άλλους να αναγνωρίσουν τη δική τους «γροθιά στο στομάχι».

Μάικλ Βέντρις (Michael Ventris, 12 Ιουλίου 1922 - 6 Σεπτεμβρίου 1956)

Έζησε μόνο 34 χρόνια, στην σύντομη ζωή του ο ιδιοφυής νεαρός Μάικλ Βέντρις έδωσε στην χώρα μας 7 αιώνες περισσότερη Ιστορία! από μικρός κλίση στην εκμάθηση γλωσσών, 9 χρονών γνώριζε αρχαία ελληνικά, λατινικά, γαλλικά, γερμανικά, πολωνικά.

Το 1936, σε ηλικία 14 ετών έτυχε να ξεναγηθεί από τον ανασκαφέα της Κνωσού Σερ Άρθουρ Έβανς σε μια έκθεση Μινωικής τέχνης και εντυπωσιάζεται, ακούει για πρώτη φορά για την άγνωστη γραφή των Μινωιτών , ο Έβανς την ονόμασε Γραμμική Β, επειδή χρησιμοποιούσε γραμμικούς χαρακτήρες, όχι εικονιστικούς, όπως τα ιερογλυφικά και διέφερε από την ακόμα παλιότερη γραφή, την Γραμμική Α, ολόκληρη η επιστημονική κοινότητα επηρεασμένη από το κύρος του Έβανς δέχεται την γνώμη του ότι δεν είναι Ελληνική, αλλά ξεχωριστή γλώσσα, του Βέντρις γίνεται έμμονη ιδέα να την διαβάσει.

Στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο κατατάχτηκε στη Βασιλική Βρετανική Αεροπορία και διέπρεψε στο να σπάζει μυστικούς κώδικες των Γερμανών, το να λύσει το μεγάλο αίνιγμα, το αποκαλούμενο «Έβερεστ» της Αρχαιολογίας που ταλάνιζε ειδικούς πάνω από 30 χρόνια ήταν πια θέμα χρόνου. Το γεγονός ότι δεν ήταν αρχαιολόγος αλλά αρχιτέκτονας αλλά ούτε και πανεπιστημιακός τον βοήθησε να διατηρήσει το μυαλό του καθαρό και να ρισκάρει κάνοντας τολμηρές υποθέσεις ότι πράγματι η Γραμμική Β είναι Ελληνική γλώσσα, χωρίς το φόβο της απόρριψης από ένα χώρο, τον Ακαδημαϊκό όπου ούτως ή άλλως δεν ανήκε.

Επειδή δεν ήταν φιλόλογος δεν θα μπορούσε να συνεχίσει χωρίς την βοήθεια κάποιου κλασικού φιλολόγου, τον βρήκε στο πρόσωπο του Τζων Τσάντγουικ υφηγητή στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ. Και τα κατάφερε!

Το 1939, εκτός από την Κρήτη, βρέθηκαν και στην ηπειρωτική Ελλάδα γύρω στις 300 πλάκες με τη Γραμμική Β, κάνοντας τη σύγκριση, ο Βέντρις παρατήρησε ότι ορισμένες «λέξεις» υπήρχαν μόνο στις πλάκες της Κρήτης. Έκανε, λοιπόν, την εμπνευσμένη υπόθεση, πως αυτές οι λέξεις ήταν ονόματα πόλεων και τοπωνύμια, πράγμα που αποδείχτηκε σωστό.

Τελικά, ερμήνευσε με σιγουριά 65 από τα 88 τότε γνωστά σύμβολά της, διατύπωσε τους βασικούς κανόνες ορθογραφίας της και έφερε στο φως την πρώτη Ελληνική γλώσσα 7 αιώνες παλαιότερη από τα Ελληνικά του Ομήρου, στην ευφυΐα του οφείλουμε το γεγονός ότι η γραπτή μας Ιστορία δεν αρχίζει, όπως γνωρίζαμε τον 8ο αιώνα αλλά στα μέσα του 15ου αιώνα, περίπου στο 1450 π.Χ. αφού τότε χρονολογείται το αρχαιότερο κείμενο γραμμένο σε πήλινη πινακίδα που ανακαλύφθηκε το 2010 στην Ίκλαινα της Μεσσηνίας.

Συνολικά, έχουν βρεθεί περί τα 5.000 κείμενα σε Γραμμική Β (κυρίως πινακίδες αλλά και αγγεία), 3.000 από την Κνωσό, γύρω στα 1.400 από την Πύλο και τα υπόλοιπα από Θήβα, Μυκήνες, Τίρυνθα, Ελευσίνα, Ορχομενό και αλλού, έχει διαβαστεί περίπου το 87% αυτών των κειμένων

Την 1η Ιουλίου του 1952, ο παθιασμένος ερασιτέχνης που δεν ήταν ούτε φιλόλογος, ούτε αρχαιολόγος, ούτε γλωσσολόγος ανακοίνωσε την ανακάλυψή του σε μια ομιλία του στο BBC.

Χαρακτηρίστηκε το φιλολογικό γεγονός του 20ου αιώνα, αφού διαβάστηκαν τα αρχαιότερα γραπτά κείμενα του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού! 

ο Σωκράτης ανέβηκε και μαρμάρωσε στο περίοπτο βάθρο

«Δύο είναι οι αιτίες για τις οποίες ο Σωκράτης ανέβηκε και μαρμάρωσε στο περίοπτο βάθρο του, μας λέει το σπουδαίο εγγόνι του στα γράμματα, που γεννήθηκε δεκαπέντε χρόνους μετά το θάνατο του Σωκράτη, ο Αριστοτέλης.

Η μία ότι εδίδαξε το “ὁρίζεσθαι καθόλου”, και η άλλη ότι επινόησε τους “ἐπακτικούς λόγους”.

Το πρώτο εξηγεί ότι ο Σωκράτης πέτυχε πρώτος να ορίσει τις έννοιες. Και ξέρεις τι άθλος είναι αυτός; Είναι πράμα τόσο σημαντικό, όσο και η θέσπιση των Ολυμπιακών αγώνων από τον Ηρακλή και το Λυκούργο.Να ορίσεις μία έννοια είναι δυσχερέστατο έργο. Αν δεν ήταν έτσι, δε θα συνέβαινε το παράλογο που βλέπουμε σήμερα γύρω μας. Ερωτάς στην Ελλάδα τους ανθρώπους τι είναι δημοκρατία, και λαβαίνεις εννέα εκατομμύρια ορισμούς. Παρευρεθήκατε ποτέ σας στη στέψη της κασίδας και της παλάβρας; Του abrakatabra που λένε οι γερμανοί φυσικοί για τους γερμανούς θεολόγους;

Και το ίδιο συμβαίνει, αν ρωτήσεις τι είναι ελευθερία, αρετή, δικαιοσύνη, φιλότιμο και ό,τι άλλο.

Όμως ο ορισμός της κάθε έννοιας είναι ένας, εδίδαξε ο Σωκράτης. Για να ορίσεις μια έννοια, μας είπε, θα την περιγράψεις με τόσες και τέτοιες λέξεις, ώστε να μην ημπορείς να προσθέσεις ούτε μία λέξη, να μην ημπορείς να αφαιρέσεις ούτε μία, και να μην ημπορείς να αλλάξεις ούτε μία. Έτσι. Κι αν καταφέρεις στο τέλος να την ορίσεις την έννοια.

Αλλά αυτό, τίμιε αναγνώστη, είναι ανακάλυψη και εφεύρεση σαν εκείνες του Νεύτωνα, του Κολόμβου, του Δαρβίνου, του Αϊνστάιν, του Φρόυντ. Και ο Σωκράτης είναι το πρώτο φωτομετρικό για όλους αυτούς τους μεγαλόνοες άντρες.Το δεύτερο που πέτυχε, λέει ο Αριστοτέλης πάντα, είναι οι “ἐπακτικοι λόγοι”. Εισηγήθηκε δηλαδή στην έρευνα την επαγωγική μέθοδο.

Το δεύτερο τούτο είναι ακόμη σπουδαιότερο από το πρώτο. Γιατί στην ουσία σημαίνει ότι ο Σωκράτης εισήγαγε στην πνευματική ιστορία του ανθρώπου την επιστήμη, κατά την έννοια ότι εισηγήθηκε τη μέθοδο της επιστήμης.

Αυτός είναι ο λόγος που κοντά στα άλλα λέμε ότι την επιστήμη στην ιστορία του ανθρώπου την έφεραν οι έλληνες. Και κατά τούτο ξεχωρίζει ο ελληνικός απ’ όλους τους άλλους πολιτισμούς.

Καθώς είμαστε ημιμαθείς, και προχειρολόγοι, και πνευματικά νεόπλουτοι, ισχυριζόμαστε πολλές φορές ότι επιστήμη έκαμαν και άλλοι αρχαίοι λαοί. Οι αιγύπτιοι, για παράδειγμα, οι αζτέκοι, οι ασσύριοι, οι κινέζοι, οι χαλδαίοι, οι εβραίοι, οι πέρσες, και λέγε.

Λάθος. Επιστήμη έκαμαν μόνον οι έλληνες. Επιστήμη, με την έννοια ότι ανακαλύπτεις και οικοδομείς ένα σύστημα εφαρμοσμένων πληροφοριών που η οργανική τους δόμηση έχει τον ειρμό, την ακρίβεια και την αναγκαιότητα της οργανικής τάξης που υπάρχει μέσα στη φύση. Αιτία που κάνει τη φύση και τους νόμους της σύσταση αναλλοίωτη, και αιώνια, και ανώλεθρη.

Σε σύγκριση με τους έλληνες η επιστήμη που έκαμαν οι άλλοι είναι μία επίδοση προεμπειρική. Αστρολογία λόγου χάρη αντί για αστρονομία. Κομπογιαννιτισμός αντί για ιατρική. Ιερατείο και παπαδαριό αντί για φιλοσοφία. Αγροφυλακή αντί για γεωμετρία. Μαγεία και κατηχητικό αντί για ηθική. Κρυφτούλι και αμπάριζα αντί για αθλητισμός. Μουρλοβασιλιάδες από ξύλο ξερό αντί για πολιτική. Και παράβαλε αντίστοιχα.

Σήμερα την έρευνα σε όλους τους χώρους του επιστητού την υπηρετούν ενιακόσιες τόσες επιστήμες, που διδάσκουνται στα πανεπιστήμια της υφηλίου.

Αρχή και πηγή και μητρίδα (όπως λέμε πατρίδα) όλου αυτού του βουερού πνευματικού οργασμού που έφερε τον άνθρωπο «μετάρσιος να πλήξει τα άστρα», κατά το στίχο του Οράτιου, είναι η Ελλάδα. Και γενάρχης ή πρωτομάστορας αυτής της πειθαρχίας είναι ο Σωκράτης.

Βέβαια, εδώ δεν ημπορεί να παραβλέψει κανείς το βαρύηχο προανάκρουσμα της προέλασης των Προσωκρατικών. Ούτε την καταληκτήρια ιαχή των μεγάλων φιλοσοφημάτων του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, και του Επίκουρου.

Ιδού γιατί ο Σωκράτης, ο γιος του Σωφρονίσκου και της Φαιναρέτης ο αθηναίος, είναι μεγάλος. Γιατί είναι η μαμμή που έφερε στο φως της ιστορίας την επιστήμη.»

Δημήτρης Λιαντίνης – Γκέμμα

Την Ιερή Γραμμή, τον Ιερό Κρίκο, την Παράδοση, την υπόσχεση της επιστροφής.

 Απόσπασμα από το ιστορικό αφήγημα για την μυστική διαδρομή της ΕΕΘ του Βλάση Ρασσιά «...το μεγαλείο και την απελπισία σου» (εκδ. Ανοιχτή Πόλη)

"Ο «Αγαθίας» άγγιξε την τσάντα του, έκανε νεύμα στην σερβιτόρα για τον λογαριασμό και είπε:

«...Θέσε ψηλά στις προτεραιότητές σου το να προστατεύσεις το αίτημά σου από μελλοντικές εκτροπές και επαναφομοιώσεις με την ίδρυση ενός υπεύθυνου και αυστηρού διευθυντικού οργάνου. Να θυμάσαι όμως Έλληνα, εσύ που ήδη αρμενίζεις σε ύδατα ανοιχτά και ολοφάνερα, ότι εκτός από τους αντιπάλους μας θα σε κτυπήσουν και πολλοί άνθρωποι που ίσως αρχικά εμπιστευθείς. Δεν είναι τα πάντα στους πάντες κατανοητά. Όσοι δεν κατέχουν το απαραίτητο νοητικό, ηθικό, ψυχικό και φιλοσοφικό επίπεδο παρανοούν, παραποιούν και εν τέλει φθονούν τα όσα αδυνατούν να κατανοήσουν. Και ο φθόνος οδηγεί πάντοτε στην ακρότητα, το μίσος, αλλά και την προδοσία. Οι παλαιοί μάς έχουν προειδοποιήσει πως ο επίλεκτος δεν επιτρέπεται να ρίχνει τα άγια στα σκυλιά και τα μαργαριτάρια στα γουρούνια. Να το θυμάσαι αυτό πάντα. Σου εύχομαι καλή τύχη να έχεις και οι θεοί να σου στέκονται πάντοτε αρωγοί. Το άλλο που επίσης θα πρέπει πάντα να θυμάσαι στην διαδρομή σου είναι το ακόλουθο τρίπτυχο, που εδώ και αιώνες είναι το τρίπτυχο του δικού μας κανόνα: μην γονατίσεις, μην εξαγοραστείς, μην προδώσεις! Μην ξεχνάς, πως εμείς ενσαρκώνουμε ό,τι ιερότερο υπάρχει στον Ελληνισμό. Την Ιερή Γραμμή, τον Ιερό Κρίκο, την Παράδοση, την υπόσχεση της επιστροφής.»

Η κρίση, οι γάιδαροι κι εμείς οι "ΓΑΡΟΙ"

1. Μια μέρα εμφανίστηκε σε ένα χωριό ένας άνδρας φρεσκοξυρισμένος με κοστούμι και γραβάτα. Ανέβηκε σε ένα παγκάκι και φώναξε σε όλο τον τοπικό πληθυσμό ότι θα αγόραζε όλα τα γαϊδούρια που θα του πήγαιναν, έναντι 100 ευρώ και μάλιστα μετρητά.

2. Οι ντόπιοι το βρήκαν λίγο περίεργο, αλλά η τιμή ήταν πολύ καλή και όσοι προχώρησαν στην πώληση γύρισαν σπίτι με το τσαντάκι γεμάτο φρέσκο και ζεστό παραδάκι και το χαμόγελο στα χείλη.

3. Ο άνδρας με τη γραβάτα επέστρεψε την επόμενη μέρα και πρόσφερε 150 ευρώ για κάθε απούλητο γάιδαρο, κι έτσι οι περισσότεροι κάτοικοι πούλησαν τα ζώα τους.

4. Τις επόμενες ημέρες προσέφερε 300 ευρώ για όσα ελάχιστα ζώα ήταν ακόμα απούλητα με αποτέλεσμα και οι τελευταίοι αμετανόητοι να πουλήσουν τα γαϊδούρια τους.

5. Μετά συνειδητοποίησε ότι στο χωριό δεν έμεινε πια ούτε ένας γάιδαρος και ανακοίνωσε σε όλους ότι θα επέστρεφε μετά από μια εβδομάδα για να αγοράσει οποιοδήποτε γάιδαρο έβρισκε έναντι 500 ευρώ!! Και αποχώρησε.

6. Την επόμενη μέρα ανέθεσε στον συνέταιρό του το κοπάδι των γαϊδάρων, που είχε αγοράσει και τον έστειλε στο ίδιο χωριό με εντολή να τα πουλήσει όλα στην τιμή των 400 ευρώ το ένα.

7. Οι κάτοικοι βλέποντας την δυνατότητα να κερδίσουν 100 ευρώ από κάθε ΓΑΡΟ μέσα σε μία εβδομάδα, αγόρασαν ξανά τους δικούς τους γάρους 4 φορές πιο ακριβά από ότι τους πούλησαν. Μάλιστα για να το κάνουν αυτό, αναγκάστηκαν να ζητήσουν και δάνειο από την τοπική τράπεζα.

8. Όπως φαντάζεστε, μετά την συναλλαγή οι δύο επιχειρηματίες έφυγαν διακοπές σε έναν φορολογικό παράδεισο της Καραϊβικής, ενώ οι κάτοικοι του χωριού βρέθηκαν υπερχρεωμένοι, απογοητευμένοι, και με τους ΓΑΡΟΥΣ στην κατοχή τους που δεν άξιζαν πλέον τίποτα.

9. Φυσικά οι αγρότες προσπάθησαν να πουλήσουν τα υπομονετικά αυτά ζώα για να καλύψουν τα χρέη. Μάταια όμως. Πού, πόσα και σε ποιόν να πουλήσεις τόσους πολλούς γάρους. Η αξία τους είχε πατώσει. Η τράπεζα λοιπόν κατάσχεσε τα γαϊδούρια και εν συνεχεία τα νοίκιασε στους πρώην ιδιοκτήτες τους.

10. Ο τραπεζίτης όμως πήγε στον δήμαρχο του χωριού και του εξήγησε ότι εάν δεν ανακτούσε τα κεφάλαια που είχε δανείσει θα κατέρρεε και αυτός, και κατά συνέπεια θα ζητούσε αμέσως το κλείσιμο της ανοικτής πίστωσης που είχε με τον δήμο.

11. Πανικόβλητος ο δήμαρχος και για να αποφύγει την καταστροφή, αντί να δώσει λεφτά στους κατοίκους του χωριού για να καλύψουν τα χρέη τους, έδωσε λεφτά στον τραπεζίτη, ο οποίος παρεμπιπτόντως ήταν κουμπάρος του και στο δημοτικό συμβούλιο.

12. Δυστυχώς όμως ο τραπεζίτης αφού ανέκτησε το κεφάλαιό του, δεν έσβησε το χρέος των κατοίκων, και ούτε το χρέος του Δήμου, ο οποίος φυσικά βρέθηκε ένα βήμα πριν την πτώχευση.

13. Βλέποντας τα χρέη να πολλαπλασιάζονται και στριμωγμένος από τα επιτόκια, ο δήμαρχος ζήτησε βοήθεια από τους γειτονικούς δήμους. Αυτοί όμως του έδωσαν αρνητική απάντηση, γιατί όπως του είπαν είχαν υποστεί την ίδια ζημιά με τους δικούς τους γάρους!!...

14. Ο τραπεζίτης τότε έδωσε στον δήμαρχο την «ανιδιοτελή» και «φιλικότατη» συμβουλή / οδηγία, να μειώσει τα έξοδα του Δήμου.

15. Ξεκίνησε λοιπόν που λέτε ο δύστυχος αυτός δήμαρχος τις περικοπές και τις μειώσεις. Λιγότερα λεφτά για τα σχολεία, για το νοσοκομείο του χωριού, για την δημοτική αστυνομία, κατάργηση των κοινωνικών προγραμμάτων, της έρευνας, μείωση της χρηματοδότησης για καινούργια έργα υποδομών. Αυξήθηκε η ηλικία συνταξιοδότησης, απολύθηκαν οι περισσότεροι υπάλληλοι του δημαρχείου, έπεσαν οι μισθοί και αυξήθηκαν οι φόροι.

16. Ήταν έλεγε αναπόφευκτο, αλλά υποσχόταν με αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές «να βάλει τάξη στη λειτουργία του δημοσίου, να βάλει τέλος στις σπατάλες» και να ηθικοποιήσει το εμπόριο των γαϊδάρων.

17. Η ιστορία άρχισε να γίνεται ενδιαφέρουσα όταν μαθεύτηκε, πως οι δυο επιχειρηματίες και ο τραπεζίτης είναι ξαδέρφια και μένουν μαζί σε ένα νησί κοντά στις Μπαχάμες, το οποίο και αγόρασαν με τον ιδρώτα τους. Ονομάζονται οικογένεια Χρηματοπιστωτικών Αγορών, και με μεγάλη γενναιότητα προσφέρθηκαν να χρηματοδοτήσουν τον εν λόγω δήμο.

18. Σε κάθε περίπτωση η ιστορία δεν έχει τελειώσει γιατί κανείς δεν γνωρίζει τι έκαναν μετά οι αγρότες κι ούτε βεβαίως οι ΓΑΡΟΙ. Εσύ τι θα έκανες στην θέση τους; Τι θα κάνεις εσύ;

Υ.Γ

Την ιστορία αυτήν σας την είπα ξανά πριν 10 χρόνια τον Οκτώβριο του 2012, αλλά τότε ΚΑΝΕΝΑΣ ΓΑΡΟΣ δεν ήθελε να ακούσει άλλον ΓΑΡΟ και έτσι όλοι μαζί οι ΓΑΡΟΙ εδώκαμε μες τον γκρεμμό τζαι ακόμα κατρατζοιλούμε σαν τους ΓΑΡΟΥΣ τζαι ο κάθε ΓΑΡΟΣ κλαίει τον ΓΑΡΟ του!

Υ.Γ2

Αυτή η ιστορία με τους ΓΑΡΟΥΣ γράφτηκε σε πολλές χώρες στην καθεμιά με τους δικούς της ΓΑΡΟΥΣ

Μα είναι δυνατόν να μιλάμε το 2022 για πόλεμο ;

 

Ἀκοῦμε τὶς ἠχηρὲς ἐκπλήξεις διαφόρων καλοζωισμένων χαζοβιόλιδων ποὺ τοὺς φαίνεται -λένε- «ἀδιανόητο τὸ 2022 νὰ μιλᾶμε γιὰ πόλεμο». Αὐτοὶ σίγουρα ἀνήκουν στὴν ἀριστοκρατία τοῦ εἴδους τους. 

Ἄλλοι, ἀνήκοντες στὰ μεσαία στρώματα τῆς μακάριας χαζομάρας, περιορίζονται στὴν ἔκφραση τῆς ἀπορίας «μὰ εἶναι δυνατὸν νὰ συμβαίνουν αὐτὰ στὴν Εὐρώπη;» -οἱ μεγαλύτεροι ἐπειδὴ ἔχουν μνήμη χρυσόψαρου καὶ οἱ μικρότεροι ἐπειδὴ πιστεύουν ὅτι ὁ κόσμος δημιουργήθηκε μὲ τὴν γέννησή τους. 

Οἱ δεύτεροι λησμονοῦν ἤ ἀγνοοῦν τὶς ἀεροπορικὲς ἐπιδρομὲς τοῦ ΝΑΤΟ στὴν πρώην Γιουγκοσλαβία, ποὺ ἐπὶ 78 ἡμέρες -ἀπὸ τὶς 24 Μαρτίου ἕως τὶς 10 Ἰουνίου τοῦ 1999- σφυροκοποῦσε τὴν Σερβία, τὸ Μαυροβούνιο καὶ τὸ Κόσοβο ρίχνοντας διαφόρων εἰδῶν βόμβες, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ βόμβες ἀπεμπλουτισμένου οὐρανίου, προκειμένου νὰ ἐξαναγκάσουν τὴν Γιουγκοσλαβία σὲ συνθηκολόγηση καὶ νὰ «φυτέψουν» τὸ ἀμερικανικὸ προτεκτορᾶτο τῆς «Δημοκρατίας τοῦ Κοσόβου». 

Κατὰ τὴν διάρκεια ἐκείνων τῶν ἀεροπορικῶν βομβαρδισμῶν, ποὺ ὀνομάστηκαν «ἀνθρωπιστικὴ ἐπέμβαση», συμμετεῖχαν 1.150 μαχητικά ἀεροπλάνα τοῦ ΝΑΤΟ καὶ ἐκτοξεύτηκαν 420.600 πύραυλοι.

Ἴσως οἱ ἐξιστάμενοι νὰ θεωροῦν τὴν πρώην Γιουγκοσλαβία πολὺ ταπεινὴ καὶ τοὺς κατοίκους τοῦ Βελιγραδίου πολὺ κατώτερους αὐτῶν γιὰ νὰ τοὺς συγκαταλέξουν στὴν «Εὐρώπη» τῶν ὀνείρων τους, ποὺ ἔχουν μάθει σὰν ἐκπαιδευμένα σκυλάκια νὰ τὴν ταυτίζουν μὲ τὴν ἀγαπημένη τους Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, λησμονώντας, βέβαια, ὅτι τοὺς ἴδιους οἱ «Βρυξελλιῶτες» δὲν τοὺς βλέπουν διόλου σὰν «Εὐρωπαίους» ἀλλὰ σὰν «βαλκανικοὺς βαρβάρους» ποὺ πρέπει νὰ τοὺς «ἐκπολιτίσουν».  

Ὅσο γιὰ τοὺς πρώτους, ποὺ τοὺς φαίνεται «ἀδιανόητο τὸ 2022 νὰ μιλᾶμε γιὰ πόλεμο» -μιᾶς καὶ γιὰ νὰ σοῦ φαίνεται κάτι ἀδιανόητο πρέπει νὰ ἔχεις κατ' ἀρχὰς τὴν ἱκανότητα τοῦ διανοεῖν- τοὺς γνωστοποιοῦμε ὁ ὑπόλοιπος κόσμος - κάπου τὰ 2/3 τοῦ πλανήτη δηλαδὴ- δὲν κατοικεῖται ἀπὸ μπαμπουίνους ἀλλὰ ἀπὸ ἀνθρώπους καὶ ὅτι κάπου μακρυὰ ἀπὸ τὴν λατρεμένη τους «Εὐρώπη»  ὑπάρχει καὶ ἡ Μέση Ἀνατολή, ἡ Κεντρικὴ Ἀσία, ἡ Ἄπω Ἀνατολή, ἡ Ἀφρική, ὅπου -ναί, ναί!- διεξήχθησαν στὴν πολὺ πρόσφατη ἱστορία καὶ ἐξακολουθοῦν καὶ σήμερα διεξάγονται πόλεμοι ἀπὸ τοὺς ἀγαπημένους τους Δυτικοὺς φιλελεύθερους δημοκράτες καὶ τοὺς κατὰ τόπους βασάλους τους, ποὺ πνέουν σήμερα τὰ μένεα ἐναντίον τῆς Ρωσίας καὶ τὴν κατηγοροῦν ξετσίπωτα γιὰ «ἰμπεριαλιστικὴ εἰσβολή» στὴν Οὐκρανία, ἐπειδὴ προστατεύει τοὺς ὁμοεθνεῖς της ποὺ βάλλονται ἐπὶ ὀκτὼ συναπτὰ ἔτη ἀπὸ τὸ ἀμερικανοκίνητο πραξικοπηματικὸ καθεστὼς τοῦ Κιέβου. 

Νὰ τοὺς γνωστοποιήσουμε, ἐπίσης, ὅτι στὸ πλαίσιο τῶν «ἀνθρωπιστικῶν ἐπεμβάσεων» τῶν «πολιτισμένων» τῆς φιλελεύθερης Δύσης πέθαναν μισὸ ἑκατομμύριο παιδιὰ ἀπὸ τὶς συνέπειες τῶν ἀμερικανικῶν κυρώσεων στὸ Ἰράκ, γιὰ τὰ ὁποία ἡ πρώην ὑπουργὸς Ἑξωτερικῶν τῶν ΗΠΑ, Μαντλὶν Ὀλμπράϊτ, δήλωσε θρασύτατα ὅτι «ἄξιζε τὸν κόπο». 

Οἱ ξιπασμένοι ἐγχώριοι εὐρωλιγούρηδες, μιᾶς καὶ ἀσπάζονται τὶς τεράστιες ἀξίες τοῦ φιλελευθερισμοῦ, ποὺ «ἀγκαλιάζει τὴν διαφορετικότητα», καλὸ θὰ εἶναι νὰ κοιτάξουν λιγάκι τὸν ὑπόρρητο ἀποικιοκρατικὸ καὶ ἰμπεριαλιστικὸ ρατσισμὸ ποὺ ἔχουν ἐγκολπωθεῖ ἀπὸ τὰ πρότυπα τῆς δυτικολαγνείας τους, ὅταν ἐξανίστανται γιὰ τὸν πόλεμο, τὸ 2022 καὶ τὴν «Εὐρώπη», ἀφοῦ ξυπνήσουν ἀπὸ τὸν βαθὺ ὕπνο τῆς φιλελεύθερης καὶ δημοκρατικῆς τους μακαριότητας, γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι σήμερα -ναί, ναί, σήμερα!- γίνονται δεκάδες πόλεμοι σὲ ὁλόκληρο τὸν πλανήτη.

 Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς γίνεται μερικὲς ὧρες ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ πίνουν τὸν φραπέ τους: εἶναι στὴν καθημαγμένη Συρία, ποὺ μετράει ἑκατοντάδες χιλιάδες θύματα, μὲ τὴν εὐθύνη τῶν ἀγαπημένων τους Δυτικῶν -καὶ ποὺ δὲν ἔχουν γίνει πολὺ-πολὺ περισσότερα ἀκριβῶς χάρη στὴν στρατιωτικὴ ἐπέμβαση τῆς Ρωσίας. Ἄς ρίξουν μετὰ μιὰ ματιὰ λίγο παρακάτω, στὴν Λιβύη, κι ἄς ἀναρωτηθοῦν ποιοί ἦταν αὐτοὶ ποὺ τὴν κατέστρεψαν, καὶ ἀπὸ μία ἀπὸ τὶς πιὸ προηγμένες ἀφρικανικὲς χῶρες μετατράπηκε σὲ σωρὸ ἐρειπίων -μαντέψτε ἀπὸ ποιούς. 

ΥΓ: Ἡ φωτογραφία ἀπὸ τοὺς «ἀνθρωπιστικοὺς» βομβαρδισμοὺς τοῦ ΝΑΤΟ στὴν πρώην Γιουγκοσλαβία.

Πραγματική κατάσταση των ανθρώπων της εξουσίας.

 Είναι εντυπωσιακή η δυσκολία μας να αναγνωρίσουμε την πραγματική κατάσταση των ανθρώπων της εξουσίας. Και ενώ βλέπουμε ότι διαχειρίζονται τα πάντα, τα πάντα κυριολεκτικά, με όρους "αρπαχτής" σε βάρος της κοινωνίας και υπέρ του προσωπικού τους συμφέροντος, εμείς εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι σε κάποια ζητήματα έχουν θαυμαστές ανιδιοτελείς προθέσεις υπέρ της κοινωνίας και του τόπου.

"ο εμβολιασμός προχωρεί, ο ιός υποχωρεί"….!

 

    Στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του ο Τέντορ Αντάνοφ Γκεμπρεγέσους, επικεφαλής του ΠΟΥ, μεταξύ άλλων είπε: «Ήρθε η ώρα για τους ηγέτες να εκδιώξουν την πολιτική του λαϊκισμού και του ατομικού συμφέροντος που εκτροχιάζουν την αντιμετώπιση του COVID-19 και απειλούν να υπονομεύσουν την αντίδραση στη αναπόφευκτη επόμενη ασθένεια Χ». Με άλλα λόγια, ο ΠΟΥ ασκώντας απροκάλυπτα παγκόσμια διακυβέρνηση, κήρυξε και επίσημα την εφαρμογή του εξουσιαστικού μοντέλου ιατροπολιτικής που επιβάλλει στους λαούς εξαναγκαστικές μορφές εξουσίας.

    Ο στόχος της διάλυσης του κράτους-έθνους και των κοινωνιών όπως αυτές προέκυψαν μέσα στην ιστορική διαδικασία, ξεκίνησε πριν αρκετά χρόνια με αποκορύφωμα τα δυο χρόνια πανδημίας που έφεραν την ανθρωπότητα στον προθάλαμο ενός νέου αξιακού και πολιτικού καθεστώτος. Η απόπειρα για επανεκκίνηση της ανθρώπινης υπόστασης έχει ξεκινήσει και η αποσάθρωση των ελευθεριών και των κατακτήσεων του ανθρώπου τροχιοδρομούνται πολύ μεθοδικά. Σιγά σιγά το καθεστώς κυριαρχίας υπερβαίνει όλα τα εμπόδια: κράτος-έθνος, θεσμοί, κοινωνία, οικογένεια, ιστορία, παράδοση, εργασιακά δικαιώματα, ανθρώπινα δικαιώματα. Τα δύο χρόνια πανδημίας, ο προθάλαμος στο υπό μετάβαση σύστημα έχουν καταδείξει ότι:

• Δεν υπάρχει διάκριση ανάμεσα στις εξουσίες. Η νομοθετική, η εκτελεστική ,η δικαστική, μαζί με τα ΜΜΕ, ενεργούν συντονισμένα προς την ίδια κατεύθυνση, φιμώνοντας, ποινικοποιώντας και διώκοντας μέχρι εξαφανίσεως όσους διαφωνούν. Πρόκειται για τα νομιμοποιητικά και πλήρως ελεγχόμενα όργανα του  συστήματος.

• Οι κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις βρίσκονται σε κοινή γραμμή, όλες οι διαφωνίες και “ιδεολογικές” διαφορές τους εξαφανίστηκαν και συμπορεύονται σε πλήρη αρμονία υπό τας υποδείξεις των μεγάλων αφεντικών. Τα δε κόμματα που αυτοχαρακτηρίζονται ως προοδευτικά, τα οποία διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους για τα δικαιώματα όλων των ειδών μειονοτήτων, όχι μόνο σιωπούν μπροστά στην κατάφορη καταπίεση των πολιτών και στην απεμπόληση βασικών ελευθεριών τους, αλλά έχουν μπει στην εμπροσθοφυλακή του κοινωνικού διαχωρισμού που επιμελώς καλλιεργεί το σύστημα και συμμετέχουν στον φανατισμό και το αχαλίνωτο μίσος προς τους διαφωνούντες. Το σύστημα έχει καταφέρει, με την βοήθεια των χειραγωγούμενων πολιτών γενικώς, να καλλιεργήσει  τον πόλεμο μεταξύ εμβολιασμένων και ανεμβολίαστων και να αποστρέψει την προσοχή τους από τον πραγματικό πόλεμο που διεξάγεται εναντίων όλων των πολιτών.

• Τα ούτω καλούμενα δημοκρατικά πολιτεύματα ανά τον πλανήτη έχουν αποκτήσει απροκάλυπτα πλέον αυταρχικό και τυραννικό χαρακτήρα και η κοινωνική δικαιοσύνη, όσο και οι πολιτικές ελευθερίες, έχουν αντικατασταθεί από την ιατροπολιτική και την αυθαίρετη μορφή εξουσίας. Τα διατάγματα είναι πέραν των νόμων, ασχέτως αν καταπατούν βασικές αρχές του συντάγματος, των διεθνών νόμων, των πανανθρώπινων δικαιωμάτων! Η λογική της βιο-ισχύος είναι πλέον πέραν των νόμων. 

• Οι πολίτες χειραγωγούνται εύκολα από τα ΜΜΕ και η παιδεία που έχει προσφερθεί σε αυτούς είναι τέτοια -μια υπερπληροφόρηση που όχι μόνο δεν προάγει τη διεύρυνση των γνώσεων, αλλά αντιθέτως προκαλεί ένα «πάγωμα» του νου αφού οι πληροφορίες είναι συχνά ασύνδετες και αντιφατικές και δεν τους επιτρέπουν να τις συνδέσουν κριτικά- με αποτέλεσμα να μην μπορούν να κρίνουν αντικειμενικά ή να διακρίνουν το στρατηγικό πλάνο εξαπάτησης του κόσμου. Όλα τα επίσημα δημοσιογραφικά και τηλεοπτικά μέσα διαχειρίζονται το ίδιο υλικό που ετοιμάζει το προπαγανδιστικό επιτελείο του συστήματος και μέσω των μηχανισμών ανάδειξης και προώθησης των επίσημων θέσεων και της αποσιώπησης, λογοκρισίας και πάταξης οποιασδήποτε μορφής αντίλογου, επιτυγχάνουν τη διαμόρφωση και χειραγώγηση μιας μεγάλης μερίδας της μάζας. 

• Οι πολίτες χωρίς ιδιαίτερες αντιδράσεις δέχονται το ένα παράλογο μέτρο μετά το άλλο. Το άτομο, ως μονάδα πλέον, περιορίζεται, ελέγχεται με barcode, στοχοποιείται, καταπιέζεται, πεθαίνει, ο δημόσιος χώρος δεν του ανήκει, η δημόσια υγεία και πρόνοια υποβαθμίζονται, αλλά τα δέχεται γιατί όλα γίνονται για το «καλό» του. Η εξουσία, που επιβάλλει τα μέτρα σταδιακά με την μέθοδο του σιγοβράσματος, κερδίζει τον πλήρη έλεγχο του μυαλού του και του αφαιρεί το κοινωνικό και πολιτικό στοιχείο που τον καθιστά άνθρωπο. Τον μετατρέπει σε άτομο χωρίς ορίζοντα, έντρομο, δεχόμενο συνεχείς δόσεις φόβου, σε πανικό και σε πλήρη σύγχυση που τον απομακρύνει από σκέψεις λογικής. 

Ο εξανδραποδισμός βρίσκεται σε εξέλιξη, θα συναινέσουμε στην μετατροπή μας σε ένα «τίποτα»;

Δηιδάμεια

Σε μάταιους αγώνες

 

Λίγοι θα φύγουν από αυτό το σκοτεινό

βασίλειο των σκιών.

Οι πολλοί θα μείνουν κολλημένοι

στον οικείο κόσμο τους

γιατί δεν έχουν τα φτερά

για να πετάξουν στα ιλιγγιώδη ύψη.

Και συ σε μάταιους αγώνες

ξόδεψες την ζωή σου

νομίζοντας πως θα τους αφυπνίσεις.

Λουκάς Σταύρου

Θα το δεχτείς κι αυτό, για την Ελευθερία σου!

 

Πως αισθάνεστε ; Αισθάνεστε Ελεύθεροί;

Εμβολιασμένοι και μη;;....

Πώς νιώθετε που από αύριο θα είμαστε και εμεις ένα προϊόν;...

ένα "πράγμα" που σε σκανάρουν όπως τα τρόφιμα στα σούπερ μάρκετ για να δουν την ημερομηνία λήξης σου;

Σας βόλεψε;;;....

Αισθάνεστε ελεύθεροι;;;

Πως θα σου φαινόταν αν αύριο

με το ίδιο barcode θα βλέπουν την τιμή σου;

Πως θα σου φαινόταν αν αύριο

δεν μπορείς να αγοράσεις, ούτε να πουλάς 

χωρίς αυτό;;...

Αν με το ίδιο, σου επιτρέπουν τι μπορείτε να κάνετε και τι δεν μπορείτε....

Το ψυλλιάζεστε κι εσείς, ε; Εκεί πάει το πράμα...

Μας τη φέρανε έξυπνα, δεν μπορείς να πεις ! Συγχαρητήρια στους Αυτοκράτορες του κακού!!...

Θα σου άρεσαι μήπως και το νέο σχέδιο τους

να το κουβαλάς μέσα στο σώμα σου; Γιατί σε πολυ λίγο θα σε διευκολύνουν μην ανησυχείς...

Ένα τοσοδούλι τσιπάκι όπως έχουν τα κατοικίδια για να μένεις "ασφαλής" ! Για την ευκολία σου!

Θα το δεχτείς κι αυτό, για την Ελευθερία σου!

Πόσα πράγματα ακόμη θα πρέπει να σου "επιβάλουν"για να είσαι Ελεύθερος μέσα στη σπίτι σου;;....

Και μη μου πειτε πως αυτό δεν ήρθε για να μείνει για πάντα .....

Ο άγνωστος.

Η κατασκευή υπηκόων: πώς κατασκευάζεται μια γνώμη σ’ ένα κεφάλι

 Σύμφωνα με τα όσα μας μαθαίνουν σήμερα το σχολείο, η τηλεόραση και οι εφημερίδες, ζούμε σ’ ένα δημοκρατικό κράτος. Σε ποια ακριβώς στιγμή της Ιστορίας η εξουσία πέρασε στα χέρια της πλειοψηφίας;

Σ’ όλες τις εποχές οι πλούσιοι και ισχυροί έλεγαν στους άκληρους και εκμεταλλευόμενους ότι το κράτος τους ήταν δίκαιο κράτος. Σ’ ολόκληρη την ιστορία του κράτους, οι καταπιεσμένοι μπορούσαν να μιλάνε ελεύθερα για τους καταπιεστές της περασμέvης κοινωνίας -ενώ η κριτική κατά της σημερινής κοινωνίας τιμωρούνταν πάντα, συχνά μάλιστα με θάνατο. Η κριτική κατά της κοινωνίας είναι, αναγκαία, κριτική κατά των κυρίαρχων. Οι κυρίαρχοι δεν θα ήταν κυρίαρχοι αν δεν κυριαρχούσαν και στα μυαλά.

Όποιος γυρεύει απάντηση στο ερώτημα «Γιατί ένα αντικείμενο διδάσκεται κι ένα άλλο δεν διδάσκεται;», πρέπει να βρει απάντηση στο ερώτημα: Ποιος ορίζει τι θα διδαχθεί;

Η ύλη που διδασκόμαστε εξαρτάται από αυτόν που τη διάλεξε.

Όποιος διαμορφώνει ένα πρόγραμμα διδασκαλίας πρέπει να διαλέξει. Η επιλογή του περιορίζεται από τον αριθμό των ωρών που διατίθενται για το μάθημα και από τα συμφέροντά του ή από αυτό που νομίζει ότι είναι συμφέροντά του.

Υπάρχει καμιά μορφή εκπαίδευσης που να μην καθορίζεται από συμφέροντα; Όταν κάποιος επιδιώκει ένα συμφέρον, θέλει κάτι συγκεκριμένο. Δεν υπάρχει εκπαίδευση που να μη θέλει κάτι συγκεκριμένο. Εκπαιδευόμαστε να κάνουμε ορισμένα πράγματα και να μην κάνουμε ορισμένα άλλα. Για το σκοπό αυτόν μαθαίνουμε ορισμένες πληροφορίες και δεν μαθαίνουμε ορισμένες άλλες. Από τα πράγματα που καλούμαστε να κάνουμε ή ν’ αποφεύγουμε μπορούμε να διαπιστώσουμε ποιος προγραμμάτισε την εκπαίδευσή μας. Δεν χρειάζεται παρά να εξετάσουμε ποιον ωφελούν περισσότερο οι πράξεις και οι παραλείψεις μας.

Τζιορντάνο Μπρούνο ,17 Φεβρουαρίου 1600

    Σαν σήμερα οι χριστιανοί ρίχνουν στην πυρά μία από τις ευγενικότερες ψυχές που πάτησαν το χώμα τούτου του πλανήτη.

    Ο Τζιορντάνο Μπρούνο στις 17 Φεβρουαρίου 1600, κάηκε στην πυρά.

    Συνολικά οκτώ χρόνια κράτησε η δίκη του στη Ρώμη, όπου παρέμεινε φυλακισμένος στα μπουντρούμια της Ιεράς Εξέτασης. Τα ντοκουμέντα της δίκης του σχεδόν χάθηκαν, αλλά κάποια άλλα έχουν διασωθεί. Οι κατηγορίες εναντίον του Μπρούνο, βασιζόταν σε κάποια από τα βιβλία του, σε μαρτυρίες, βλασφημίες, ανήθικη διαγωγή και αίρεση σε ζητήματα δογματικής θεολογίας.

    Ο Μπρούνο στην απολογία του υπερασπίστηκε τον φιλοσοφικό χαρακτήρα των απόψεων του, αμφισβήτησε μερικές, αλλά επέμεινε στις αμφιβολίες του για ορισμένα δογματικά ζητήματα. Ιεροεξεταστής του ήταν ο Καρδινάλιος Μπελαρμίνε που ζήτησε πλήρη αποκήρυξη των "αιρέσεων" του, ενώ εκείνος το αρνήθηκε.

    Άκουσε την ετυμηγορία πεσμένος στα γόνατα, στη συνέχεια σηκώθηκε και είπε: "Πιθανόν εσείς, κριτές μου, να ανακοινώνετε την καταδίκη εναντίον μου με μεγαλύτερο φόβο απ’ ότι τη δέχομαι εγώ".

    Πολύ πριν από την εκτέλεσή του είχε προετοιμαστεί γι' αυτήν, λέγοντας στο έργο του "Περί Μονάδος": "…Προτίμησα έναν θαρραλέο θάνατο, από μία δειλή ζωή…".

Τα τελευταία του λόγια ήταν: "Να κάψεις δε σημαίνει πως διαψεύδεις."

    Στον τόπο του μαρτυρίου του υπάρχει σήμερα ο ανδριάντας του. Συμβολικά κοιτά προς το Βατικανό.

    Ο Τζιορντάνο Μπρούνο είναι σύμβολο της αναγέννησης και στο πρόσωπό του τιμώνται τα εκατομμύρια θύματα της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας των χριστιανών.

    Ας το μεταφέρουμε σε κάποιους ανόητους που νομίζουν πως η ελευθερία που έχουμε σήμερα, είναι κάτι αυτονόητο και ανοίγουν τις πόρτες διάπλατα στην θρησκευτική μισαλλοδοξία που έρχεται και πάλι από την ανατολή και στην αλάνθαστη "ορθή πολιτική" που μας έρχεται από την Δύση.

    Ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός, όπως και κάθε πολιτισμός είναι ανθρώπινος και ατελές. Τις περισσότερες ατέλειες τις έχει από τον μεσαίωνα της μίας και μη επιδέχουσας αμφιβολίες αλήθειας. Έίναι Ένας μεσαίωνας που υφέρπει ακόμα μέσα του. Χρέος στα εκατομμύρια θύματα είναι να ολοκληρωθεί η αναγέννηση, όχι να οπισθοδρομήσουμε σε νέους μεσαίωνες!

από τον φίλο Βασίλη Κρανιώτη

Γιατί τα σπάσαμε τ’ αγάλματά των, γιατί τους διώξαμεν απ’ τους ναούς των, διόλου δεν πέθαναν γι’ αυτό οι θεοί.

 

«Θα σε καλέσω σ’ έναν απλό περίπατο. Θα κάνουμε ένα πείραμα, που λένε οι φυσικοί. Για νά ‘χουμε αποτέλεσμα έμπεδο. Και η γνώση που θα κερδίσουμε νά ‘ναι σίγουρη.

Θα επιχειρήσουμε μια στατιστική έρευνα. Θα διατρέξουμε τη χώρα απ’ άκρη σ’ άκρη. Από το χωριό Πυρσόγιαννη της Ηπείρου ως την επαρχία Βιάνου της Κρήτης. Από τη Νίψα και τις Σάππες της Θράκης ως το Παραλίμνι της Κύπρου, κι ως την άκρη το Ταίναρο.

Θα ρωτήσουμε νεοέλληνες απ’ όλες τις τάξεις και όλα τα επίπεδα. Γυναίκες και άντρες, γερόντους και παιδιά, αγράμματους και επιστήμονες, φτωχούς και πλούσιους, ακοινώνητους και αριστοκράτες, πουτάνες και καλόγριες, ξωχάρηδες και αστούς, φιλέρημους και χαροκόπους. Για νά ‘ναι το δείγμα μας ευρύ και πλήρες, που λένε οι γραφειοκράτες.

Όλα ετούτα τα αθώα και ανυποψίαστα πλήθη θα τα ρωτήσουμε δυό τρεις ερωτήσεις από το Ελληνικό, κι άλλες τόσες από το Εβραίικο.

Στο Ελληνικό λοιπόν. Να μας ειπούν τι γνωρίζουν για την αρχαία Ελλάδα. Ζητούμε μια γνώση σοβαρή και υποψιασμένη. Όχι φολκλόρ και γραφικότητες.

Γιατί γνώση της Ελλάδας είναι εκείνο που ξέρουμε να το ζούμε κιόλας. Όχι δηλαδή ο Ηρακλής μωρό έπνιξε τα φίδια· ότι ο Αρχιμήδης εχάραζε κύκλους στην άμμο· ούτε τᾶν ἢ ἐπί τᾶς, μέτρον ἂριστον, ο Μινώταυρος στην Κρήτη και το πιθάρι του Διογένη· ούτε αν ξέρουν πως η ψωλή του Δία εγίνηκε κεραυνός και χτύπησε τους σχιστούς λειμώνες της Ολυμπιάδας, για να γεννήσει στο Φίλιππο τον Αλέξανδρο .

Τέτοια γνώση της κλασικής Ελλάδας θά ‘τανε τουρισμός στην Τυνησία. Η φουστανέλα και το κόκκινο φέσι στη Μελβούρνη και στην Πέμπτη Λεωφόρο κατά τις εθνικές γιορτές. Θα ζητήσουμε γνώση ουσίας.

Να μας ειπούνε, δηλαδή, αν έχουνε ακουστά τα ονόματα Εμπεδοκλής, Αναξίμανδρος, Αριστόξενος ο Ταραντίνος, Διογένης Λαέρτιος, Αγελάδας, Λεύκιππος, Πυθαγόρας ο Ρηγίνος, Πυθέας, που στον καιρό μας αντίστοιχα σημαίνουν Αϊνστάιν, Δαρβίνος, Μπετόβεν, Έγελος, Μιχαήλ Άγγελος, Μαξ Πλανκ, Ροντέν, Κολόμβος.

Να μας μιλήσουν για κάποιους όρους σειράς και βάσης, όπως σφαίρος στον Εμπεδοκλή, κενό στο Δημόκριτο, εκπύρωση στον Ηράκλειτο, μηδέν στον Παρμενίδη, κατηγορία στον Αριστοτέλη, τόνος στους Στωικούς.

Να μας ειπούν οι κάθε λογής έλληνες επιστήμονες τι τους λέει η λέξη ψυχρᾷ φλογί στον Πίνδαρο, μεταβάλλον ἀναπαύεται στον Ηράκλειτο, δακρυόεν γελάσασα στον Όμηρο, χαλεπῶς μετεχείρισαν στο Θουκυδίδη.

Να μας ειπούνε, πόσοι φιλόλογοι, έξω από τα σχολικά κολυβογράμματα, έχουν διαβάσει στο πρωτότυπο τρεις διαλόγους του Πλάτωνα, δύο Νεμεόνικους του Πινδάρου, την Ωδή στην αρετή του Αριστοτέλη, έναν Ομηρικό Ύμνο. (Και αυτό δεν είναι ραψωδία).

Και για να μας πιάσει τεταρταίος και καλπάζουσα, να μας ειπεί ποιος γνωρίζει και διδάσκει από τους ειδικούς προφεσσόρους στα πανεπιστήμια ότι οι τρεις τραγικοί ποιητές μας στη βάση τους είναι φυσικοί επιστήμονες· ότι στη διάλεξή του για την αρετή ο Πλάτων έκαμε στους ακροατές του ένα μάθημα γεωμετρίας · ότι η Ακρόπολη των Αθηνών είναι δωρικό, και όχι ιωνικό καλλιτέχνημα· ότι η διδασκαλία τραγωδίας στο θέατρο ήταν κήρυγμα από άμβωνος· ότι η θρησκεία των ελλήνων ήταν αισθητική προσέγγιση των φυσικών φαινομένων.

Δε νομίζω, αναγνώστη μου, ότι σε όλα αυτά τα επίπεδα η έρευνά μας θα δώσει ποσοστά γνώσης και κατοχής σε βάθος του κλασικού κόσμου από τους νεοέλληνες που να υπερβαίνουν τους δύο στους χίλιους.

Τι φωνάζουμε τότε, και φουσκώνουμε, και χτυπάμε το κούτελο στο μάρμαρο ότι είμαστε έλληνες; Για το θεό δηλαδή. Παράκρουση και παραφροσύνη.

_________________________________

Από το Ελληνικό ερχόμαστε στό Εβραίικο. Ερωτάμε το ίδιο στατιστικό δείγμα, το ευρύ και το πλήρες, αν έχουν ακουστά τα ονόματα Μωυσής, Αβραάμ, Ησαΐας, Ηλίας με το άρμα, Νώε, Βαφτιστής, Εύα η πρωτόπλαστη, Ιώβ, ο Δαναήλ στο λάκκο, η Σάρα που γέννησε με εξωσωματική. Και όχι μόνο τα ονόματα, αλλά και τις πράξεις ή τις αξίες που εκφράζουν αυτά τα ονόματα.

Υπάρχει γριά στην επικράτεια που να μην τους ξεύρει τούτους τους εβραίους; Δεν υπάρχει ούτε γριά, ούτε ορνιθοκλόπος στις Σποράδες, ούτε κλεφτογιδάς στην Κρήτη. Εδώ τα ποσοστά αντιστρέφουνται. Στους χίλιους νεοέλληνες τα ναι γίνουνται ενιακόσια τόσα, και τα όχι δύο. Και δεν ξεύρουν μόνο τα ονόματα, αλλά είναι έτοιμοι να σου κάνουν αναλύσεις στην ουνιβερσιτά και στην ακαντέμια για τις ηθικές και άλλες αξίες που εκφράζει το κάθε όνομα.

Το ίδιο συμβαίνει και για φράσεις όπως Προς Κολασσαεῖς, Προς Κορινθίους, Ἐκ τοῦ κατά Λουκᾶν. Εδώ μάλιστα μεγάλος αριθμός νεοελλήνων ξέρει απόξω ολόκληρα χωρία και περικοπές.

Το ίδιο συμβαίνει, αν τους ειπείς για τόπους όπως Ιορδάνης, Γαλιλαία, Γεσθημανή (sic), Όρος Σινά, Καπερναούμ, Τιβεριάς. Αν όμως τους ειπείς για Βάσσες ή Φιγαλία, για Αργινούσες ή Πλημμύριον, για Περίπατο ή Κήπο (περιπατητικοί, επικούρειοι), σου απαντούν, όπως ο Μακρυγιάννης. Όταν είδε το Σκούρτη και τους άλλους ναυάρχους στα όρη να οδηγούν σε μάχη τους στρατιώτες του Νικηταρά με ναυτικά παραγγέλματα:

- Τι όρτζα, πότζα, και γαμώ το καυλί του μας λέει ο κερατάς ;

Το ίδιο συμβαίνει, αν ζητήσεις να σου αναλύσουν την επί του Όρους Ομιλία, ή να σου τραβήξουνε διάλεξη περί νηστείας, περί προσευχής, περί του "Δεύτε οι ευλογημένοι...". Ο κάθε νεοέλληνας εδώ είναι πτυχιούχος και ειδήμονας. Είναι κληρονόμος και καθηγητής. Ξέρει να ταΐσει άχυρα το σκυλί του, και κόκαλα το γαϊδούρι του. Γνώση και πίστη και σοφία, που να ιδούν τα μάτια σου και να μην πιστεύει ο νους σου.

Τέτοιας λογής αποτέλεσμα θα μας δώσει η στατιστική έρευνα στον πληθυσμό της χώρας αναφορικά με την απόδραση του Ελληνικού, και την επίδραση του Εβραίικου. Στην επιφάνεια και στον τύπο και στο όνομα είμαστε έλληνες. Στα βυθό όμως και στην ουσία και στην ύλη είμαστε εβραίοι.

Και μη μας παραπλανά το απλοϊκό δικηγοριλίκι, που κανοναρχούν ιεροκήρυκες και ιερολόγοι, ότι τάχατες άλλο εβραίοι κι άλλο χριστιανοί. Άλλο ορθόδοξοι κι άλλο ρωμαιοκαθολικοί. Ο ισχυρισμός αυτός είναι δόλιο σόφισμα, και αφέλεια ξεχειλωμένη.

Όσοι λένε τούτη την παλαβομάρα, είναι σα να λένε: Άλλο εταίρα κι άλλο πουτάνα. Μα σε σεμνεία δουλεύουνε και οι δύο. Άλλο δρομέας κι άλλο δισκοβόλος. Μα αθλητές είναι και οι δύο. Άλλο λέμφωμα, άλλο λευχαιμία, κι άλλο νεοπλασία του λάρυγγα. Μα καρκίνοι είναι όλοι τους. Και κακά σπυριά, που σκοτώσανε Καβάφη και Φρόυντ.

Οι νεοέλληνες εκρατήσαμε το σχήμα μόνο από τους έλληνες, Η μάζα όμως, το m που λένε οι φυσικοί, είναι καθαρά εβραίικη. Και ο χώρος, το spatium ή s που λένε οι φυσικοί, μέσα στον οποίο συντελέστηκε η αφελλήνιση των ελλήνων είναι το χριστιανικό βυζάντιο. Και ο χρόνος, ο tempus ή το t που λένε οι φυσικοί, που στη διάρκειά του συντελέστηκε ο εξεβραϊσμός των ελλήνων είναι από τον καιρό του Θεοδόσιου μέχρι σήμερα.

Ο Θεοδόσιος εγκρέμιισε τους ναούς, έσπασε τα αγάλματα, έκλεισε τα στάδια, τα θέατρα, τα ελληνικά σχολεία. Όλες τις πηγές που ποτίζανε την ελληνική αντίληψη ζωής. Γι' αυτό τον εβαφτίσανε Μέγας. Όπως εβαφτίσανε Μέγας και τον προαγωγό του, με τη διπλή σημασία η λέξη, τον Κωνσταντίνο. Τον καίσαρα που έσφαξε τη γυναίκα του και το γιό του. Και τους εβάφτισαν Μέγας, εκείνοι που εβάφτισαν Μέγας και τους Αθανάσιους, τους Βασίλειους, και όσους τέτοιους. Όλοι τους γκρεμιστάδες, παραχαράκτες, αλάριχοι, βάνδαλοι της ελληνικής ιδέας.

Η άλλη φωνή, που λέει ότι τίποτα δεν εσήμαιναν ετούτες οι φρικαλεότητες των χριστιανών κατά των ελλήνων, για όσους δεν εξεφτίσανε σε εβραιοέλληνες αλλά έμειναν ελληνοέλληνες, έρχεται από πολύ μακρυά και την ακούνε λίγοι:

"Γιατί τα σπάσαμε τ’ αγάλματά των,

γιατί τους διώξαμεν απ’ τους ναούς των,

διόλου δεν πέθαναν γι’ αυτό οι θεοί."

Καβάφης ειν' αυτός, αναγνώστη μου, δεν είναι σαράφης. Ούτε Βούδας και Κούδας. Και το ποίημα λέγεται Ιωνικόν. Δε λέγεται Χερουβικόν.»

Δημήτρης Λιαντίνης

Κρίση, επιστημονισμός, και κυβερνητική

Η πανδημία, είτε τεχνητή είτε φυσική, έχει δώσει στο κατεστημένο την ευκαιρία να επαναπροσδιορίσει το ισοζύγιο της ισχύος στην κοινωνία, δίνοντας νέο περιεχόμενο στο έργο της κυβερνητικής. Από πλευράς εξουσίας η επιβολή περιοριστικών μέτρων κι όλα τα σχετικά φαινόμενα συνιστούν “σφυγμομέτρηση” των ορίων και αντοχών της κοινωνίας. Ξέρουν πλέον οι κρατούντες πως θα αντιδράσει ο κόσμος δεδομένων των απαραίτητων ερεθισμάτων. Γνωρίζουν τι χρειάζεται για να περάσει το δικό τους χωρίς να το υποψιαστεί κανείς.

Τα ΜΜΕ, των οποίων το ιδιοκτησιακό καθεστώς περιορίζεται σε μια χούφτα πλουσίων ή στο κράτος που άλλωστε συμβιώνει με αυτή την κοινωνική τάξη, έχει αναλωθεί σε αδιάκοπη πλύση εγκεφάλων. Βομβαρδίζουν τους ανθρώπους με αποσπασματικά στατιστικά, αποπλαισιωμένα νούμερα, και υπερβολικές εκτιμήσεις χωρίς κανένα σεβασμό στην επιστημονική δεοντολογία. Πρόκειται για επιστημονισμό του χειρίστου τύπου, δηλαδή προπαγάνδα που μοιάζει με επιστήμη αλλά δεν διέπεται από τις αξίες αυτής για κύρος, αξιοπιστία, ειλικρίνεια, σκεπτικισμό.

Ο μέσος άνθρωπος δεν έχει πλήρη εικόνα των σχετικών στοιχείων αλλά και των απαραίτητων κριτηρίων μεθοδολογίας ώστε να μπορεί κατά τρόπο συγκριτικό να εκτιμήσει το πραγματικό μέγεθος της πανδημίας. Δεν γνωρίζει ο ανειδίκευτος πολίτης ποια είναι τα σχετικά μεγέθη για την εποχιακή γρίπη ή για άλλες αρρώστιες που μαστίζουν την κοινωνία κάθε χρόνο. Ενώ δεν ξέρει ο μη καταρτισμένος να θέσει ερωτήματα γνωσιολογικής υφής όπως τον τρόπο καταγραφής θανάτων κι αν γίνεται αυτός όταν το πρόσωπο πεθαίνει με κορωνοϊό ή από κορωνοϊό. Σε κάθε περίπτωση προκύπτουν δευτερεύοντα ερωτήματα, όπως η σχέση αιτίας και αιτιατού ως προς τον βαθμό που κάθε συντελεστής επηρεάζει το αποτέλεσμα.

Δεν υπάρχει επαρκής δημόσια συζήτηση τέτοιας φύσεως. «Ιδού τα στατιστικά», θα σου πει ο απρόσεκτος ή εγκάθετος διαμορφωτής της κοινής γνώμης. Κι έτσι ο λαός δέχεται παθητικά τα νέα δεδομένα, ωθούμενος να τα συγκρίνει με κάποια υποτιθέμενη κανονικότητα μηδαμινών κρουσμάτων ή/και θανάτων από άλλες επιδημίες. Συνεπώς, στα πλαίσια της συστηματικής πλύσης εγκεφάλων που βιώνουμε, φαντάζει ο κορωνοϊός ως νέα πανούκλα.

Το θέμα μας όμως δεν είναι ο επιστημονισμός ως τέτοιος, αλλά πως αυτός εμπεδώνεται σε μια ευρύτερη στρατηγική καθυπόταξης των λαών και περαιτέρω συγκέντρωσης της ισχύος στο πολιτικό κέντρο. Η καθεστηκυία τάξη θέλει όλη την κυριαρχία στα χέρια της. Μόνο έτσι θα μπορεί να σου περάσει τα νέα μέτρα περικοπής των συντάξεων, το νέο δημόσιο χρέος στις αυτοκρατορίες τις παρασκευής φαρμάκων/εμβολίων αλλά και τις τράπεζες, τα νέα νομοθετικά πλαίσια για περιορισμό των βασικών ελευθεριών, κτλ. Πάντα για να αποφύγουμε τον μπαμπούλα της πανδημίας που σκοτώνει τους πάντες, να σταματήσουμε μια νέα «καταστροφική» έξαρση κρουσμάτων μετά το καλοκαίρι, και τα σχετικά.

Η κρίση αυτή διδάσκει το κατεστημένο πως δεδομένου ενός αφηγήματος για το επικείμενο τέλος του κόσμου όλα καθίστανται επιτρεπτά. Πέφτουν όλες οι άμυνες και αδυνατίζουν τα αντανακλαστικά των λαών. Οι κατ’ευφημισμό «δημοκρατίες» έχουν επιβάλλει μέτρα που θα ζήλευε ο κάθε δικτάτορας. Ούτε αντιδράσεις, ούτε διαδηλώσεις. Αλλά και συναίνεση από τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης. Πλήρης καθήλωση!

Επιβεβαιώνεται και πάλι το ιστορικό δίδαγμα της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001 και του κυνηγιού μαγισσών που ακολούθησε, ήτοι του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας». Και τότε, όπως και τώρα, η άρχουσα τάξη επαναχάραξε τα όρια της κυβερνητικής, διευρύνοντας τα υπέρ των συμφερόντων της. Και τότε, όπως και τώρα, τα ΜΜΕ χρησιμοποιήθηκαν για την συστηματική διόγκωση της εντύπωσης περί του αντικειμενικού ζητήματος: την δημιουργία τεχνητού κλήματος δηλαδή.

Στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας επιβλήθηκε η μαζική παρακολούθηση των πολιτών: κάμερες παντού, πλήρης έλεγχος των διαδικτυακών «κοινωνικών» χώρων (αλλά και υποδομών) από μια οικονομικό-κρατική ελίτ, περιορισμοί στην δυνατότητα του ατόμου για προσωπικά δεδομένα και ασφαλείς-άρα-κρυπτογραφημένες επαφές με άλλα άτομα, και τα σχετικά. Έκτοτε στο όνομα της φαντασιακής αυτής μάχης κατά του πανταχού-παρόντος εχθρού της τρομοκρατίας δικαιολογούνται όλες οι αυθαιρεσίες του Δυτικού ιμπεριαλισμού και των παρεμβάσεων του ανά την υφήλιο.

Γιατί λοιπόν να μην περιμένουμε αντίστοιχα στρατηγήματα και σήμερα; Γιατί να εμπιστευόμαστε ένα καθεστώς που συνεχώς προάγει την αδικία στην κατανομή των πόρων; Γιατί να μην πιστέψουμε πως κι αυτή η κρίση θα γίνει «ευκαιρία», ταξικό εργαλείο επιβολής απεχθών συνθηκών και καταστάσεων;

Όλα να τα περιμένουμε. Στο όνομα της δημόσιας υγείας θα επιχειρήσουν οι εξουσιαστές να μας επιβάλλουν αναγκαστικούς εμβολιασμούς, κάνοντας μας όλους πειραματόζωα των φαρμακευτικών ολιγοπολείων. Δεν αποκλείεται να εξοπλίσουν κατάλληλα τις αστυνομικές αρχές ή σχετικές μονάδες ώστε να μπορούν να σε σταματήσουν για έλεγχο και να σε συλλάβουν αν χρειαστεί. Κι ας μην ξεχνάμε την κόλαση του Γκουαντάναμο: πάλι θα έχουμε σενάρια όπου χωρίς κανένα σεβασμό σε αρχές δικαίου θα «προστατεύει» το κράτος τους υπηκόους του από πηγές φαντασιακού κινδύνου και «αόρατους εχθρούς» με μεθόδους απολυταρχίας. Θα βρίσκει, ας πούμε, σε όλους τους γνήσιους αντιρρησίες, αντιφρονούντες, επαναστάτες «ενδείξεις» ή «υποψίες» πως τάχα είναι φορείς κάποιας θανατηφόρου νόσου κι έτσι θα τους εξαφανίζει από τον χάρτη με συνοπτικές διαδικασίες.

Αλλά να μη μένουμε στα παράλληλα με αυτά που έγιναν μετά την επίθεση στους δίδυμους πύργους. Αντίστοιχη εκτίμηση μπορεί να γίνει και για την ευρωκρίση από την οποία ποτέ δεν βγήκαμε. Κάποτε φάνταζε αδιανόητο να έχεις συντάξεις πείνας. Τώρα είναι η κανονικότητα. Κάποτε νόμιζες πως υπάρχει κάποια ασφάλεια στην αγορά εργασίας. Τώρα ζεις στην διαρκή αγωνία των επισφαλών συνθηκών διαβίωσης. Ενώ από την άλλη οι κεντρικές τράπεζες δίνουν ωκεανούς δισεκατομμυρίων στην οικονομική ελίτ: τάχα «ποσοτική χαλάρωση» κι άλλες κενές ορολογίες.

Η προηγούμενη οικονομική κρίση ήταν κι αυτή ένας επαναπροσδιορισμός των παραμέτρων της κυβερνητικής. Όλα όσα μας επέβαλλαν έγιναν μέρος της καθημερινότητας: η νέα σταθερά της συλλογικής ζωής. Περιμένουμε λοιπόν στην επικείμενη κρίση τουλάχιστον μια από τα ίδια: λιτότητα, χρέη, και υποτέλεια των λαών στις ορέξεις μιας ολιγαρχίας.

Ως πότε θα τα ανεχόμαστε;

Δεν είναι όλα χαμένα. Ποτέ δεν είναι. Μπορούμε να αντιδράσουμε εισάγοντας σχετικά προσιτές αλλαγές στην ζωή μας. Ας κάνουμε μικρά αλλά σταθερά βήματα εμπρός, των οποίων το αποτέλεσμα είναι μια στροφή προς νέες αξίες κι αρετές.

Θες, ας πούμε, να έχεις υγεία; Μην περιμένεις την γραφειοκρατεία που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των διεθνών ολιγοπωλίων, ούτε τους φερόμενους ως εναλλακτικούς γκουρού. Μάθε τώρα να φτιάχνεις το δικό σου ψωμί, με προζύμι που συντηρείς στον χώρο σου. Μετά συνέχισε με μικρού σκέλους οικολογικές καλλιέργιες. Θα δεις ποια είναι η αξία αυτών των αλλαγών και θα την επιζητήσεις κι αλλού.
Θες προστασία στα προσωπικά σου δεδομένα; Ρώτα και μάθε για το ελεύθερο λογισμικό. Διάγραψε το προφίλ που έχεις στα «κοινωνικά» δίκτυα και σε κάθε άλλο σχετικό μηχανισμό πλύσης εγκεφάλων και ελέγχου των συνειδήσεων. Δεν κατέχεις από υπολογιστές; Δεν πειράζει, θα μάθεις σιγά-σιγά. Ζήτα βοήθεια από τον κομπιουτεράκια στην γειτονιά σου, και πες του να σου εγκαταστήσει τα Linux.
Με άλλα λόγια, σήκω επιτέλους από τον καναπέ και παράτα την τηλεόραση. Ξέχνα και τις κουτσομπολίστικες συνομοσιολογίες που οδηγούν στον φαταλισμό, τον μηδενισμό, την αδράνεια. Να οργανωθείς με τους συντρόφους σου στα πλαίσια της πραγματικής αλληλεγγύης. Μακριά από κάθε κράτος. Μακριά από κάθε κορπορατιστικό σχεδιασμό των βιομηχάνων και των τραπεζιτών. Μακριά από κάθε όργανο ελέγχου και επιβολής.

Πρωτεσίλαος Σταύρου

Ο πολιτισμός μας ...

Ο πολιτισμός και η κουλτούρα ενός λαού δεν είναι ένα προϊόν, πόσο μάλλον ένα προϊόν προς εξαγωγή. Ο πολιτισμός είναι εκείνο το πράγμα που τρέφει τις ανάγκες ενός λαού ή έθνους. Οι ψυχολογικές και κοινωνικές ανάγκες του λαού ικανοποιούνται από το πολιτισμικό "δημιούργημά" του. Όπως ακριβώς η χλωροφύλλη υπάρχει για να τρέφει τα φυτά, έτσι και ο πολιτισμός υπάρχει από τον λαό και μόνον για τον λαό και τις βασικότατες ανάγκες του για επιβίωση. Το κάθε είδος πολιτισμού υπάρχει για να καλύπτει αυτές ακριβώς τις ψυχολογικές ανάγκες του εκάστου έθνους. Δεν είναι κάτι "εκτός" του λαού, αλλά κάτι από το οποίο τρέφεται καθημερινά και το έχει απόλυτη ανάγκη για να επιβιώσει. Είναι δε κάτι το οποίο τυχαία και μόνο διαρρέει προς τα έξω (δεν υπάρχει προς εξαγωγή). Τα πλαστικά τάπερ, είναι πολιτισμός - όπως και τα πρωϊνάδικα και τα βραδινά δελτία ειδήσεων. Ο Ρέμος, ο Θηβαίος, ο Τσαλίκης, τα κινητά, τα παπιά χωρίς εξάτμιση... Αυτός είναι ο πολιτισμός που μας τρέφει σήμερα, άνευ του οποίου θα μαραζώναμε.

Παραβάλετε τώρα τις ψυχολογικές ανάγκες που κάλυπτε το αρχαίο Δράμα, η γλυπτική και η Φιλοσοφία κάποτε, με τις σημερινές ανάγκες. Φανταστείτε τι πράμα πρέπει να είσαι για να έχεις ανάγκη τον Ευριπίδη για να επιβιώσεις ψυχολογικά.  Έχει εκλείψει εκείνη η ποιότητα που θα οδηγούσε τους έλληνες στην αναζήτηση της ουσίας. Λυπάμαι.

Evangelos Aragiannis

Η άλλη όχθη

Στεκόσουν στην άλλη όχθη. Η ηδονή της κατοχής του
καινούργιου αμαξιού, αυτοϊκανοποίηση του εγώ, στη νήσο
των μακάριων γλειφτών. Ο εθισμός στη δόση του χρέους,
διαχειρίζεται το εσείς. Πολιτικές ερωμένες σταυρώνουν
φαντάσματα και πυροδοτούν τη σκηνή.

Περιμένοντας την Ιστορία να απελευθερωθεί στον μύθο,
ο οίκτος για τους αμνήμονες με σπρώχνει στην τελευταία
εξόρμηση. Στέκομαι στην άλλη όχθη βέβαιος πια για το
αποτέλεσμα.

Μακάριοι οι ιδόντες και πιστεύσαντες. Μακάριοι οι
λέγοντες την αλήθειαν εν παντί καιρώ. Μακάριοι οι
αντιστεκόμενοι στην κατοχή. Μακάριοι οι ομολογούντες
την καταγωγή τους.

Στέκομαι στην άλλη όχθη. Η δολοφονία της σιωπής,
ανάγκη αντίστασης στη νήσο των αρρενωπών ευνούχων.
Το Πάνθεο των Ηρώων μου δείχνει τον δρόμο.

Κωνσταντίνος Στυλιανού

«Η άλλη όχθη» , από την συλλογή : «Η παραμυθία του Πανός»

Η εξέγερση που έρχεται

Απόσπασμα από το μανιφέστο «Η εξέγερση που έρχεται» του ανώνυμου Γάλλου που υπογράφει ως «Αόρατη Επιτροπή»

«Το αίσθημά μας έλλειψης συνοχής δεν είναι παρά το αποτέλεσμα αυτή της ηλίθιας πίστης στη διάρκεια του Εγώ, και στην ελάχιστη φροντίδα που δίνουμε σ’ αυτό που μας διαμορφώνει.

Νιώθεις ίλιγγο βλέποντας απλωμένο πάνω σε έναν ουρανοξύστη το «I AM WHAT I AM» της Reebok. Η Δύση προωθεί παντού, σαν τον αγαπημένο της Δούρειο Ίππο, αυτή την αποτελειωτική αντινομία ανάμεσα στο Εγώ και τον κόσμο, το άτομο και την ομάδα, ανάμεσα στον Δεσμό και την Ελευθερία. Η ελευθερία δεν είναι η χειρονομία που λύνει τους δεσμούς μας, αλλά η πρακτική δυνατότητα να λειτουργείς πάνω σ’ αυτούς, να κινείσαι σ’ αυτούς, να τους ιδρύεις ή να τους αποκόπτειεις. Η οικογένεια δεν υπάρχει σαν κόλαση, παρά μόνο για εκείνον που έχει απαρνηθεί τη δυνατότητα να αλλάξει τους μηχανισμούς εξαχρείωσης, ή που δεν ξέρει πώς να το κάνει. Η ελευθερία να αποσχιστείς ήταν πάντα το φάντασμα της ελευθερίας. Δεν απογαλακτιζόμαστε από αυτό που μας εμποδίζει, χωρίς ταυτόχρονα να στερούμαστε αυτό πάνω στο οποίο εξασκούμε τις δυνάμεις μας.

“I AM WHAT I AM”, λοιπόν, όχι ένα απλό ψεματάκι, μια απλή διαφημιστική καμπάνια, μα μια καμπάνια στρατιωτική, μια πολεμική ιαχή προσανατολισμένη ενάντια σε όλα όσα υπάρχουν ανάμεσα στους ανθρώπους, ενάντια σ’ όλο αυτό που κυκλοφορεί συγκεχυμένα, σε όλο αυτό που τα συνδέει αόρατα, ενάντια σ’ όλο αυτό που στήνει εμπόδια στην τέλεια ερήμωση, ενάντια σ’ όλο αυτό που κάνει να υπάρχουμε και ο κόσμος να μην έχει παντού την όψη ενός αυτοκινητόδρομου, ενός πάρκου αναψυχής, ή μιας καινούριας πόλης: καθαρή πλήξη, χωρίς πάθος και καλότακτοποιημένος, άδειος χώρος, παγωμένος, όπου δεν κινείται τίποτα παρά σώματα καταγεγραμμένα, αυτοκίνητα μόρια και ιδανικά εμπορεύματα.»

Ο γκρεμιστής

«Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ’ εγώ κι ο κτίστης,

ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης.

Και θέλει και το γκρέμισμα νου και καρδιά και χέρι.

Στου μίσους τα μεσάνυχτα τρέμει ενός πόθου αστέρι.

Κι αν είμαι της νυχτιάς βλαστός, του χαλασμού πατέρας,

πάντα κοιτάζω προς το φως το απόμακρο της μέρας.

εγώ ο σεισμός ο αλύπητος, εγώ κι ο ανοιχτομάτης

του μακρεμένου αγναντευτής, κι ο κλέφτης κι ο απελάτης

και με το καριοφίλι μου και με τ’ απελατίκι

την πολιτεία την κάνω ερμιά, γη χέρσα το χωράφι.

Κάλλιο φυτρώστε, αγκριαγκαθιές, και κάλλιο ουρλιάστε, λύκοι,

κάλλιο φουσκώστε, πόταμοι και κάλλιο ανοίχτε τάφοι,

και, δυναμίτη, βρόντηξε και σιγοστάλαξε αίμα,

παρά σε πύργους άρχοντας και σε ναούς το Ψέμα.

Των πρωτογέννητων καιρών η πλάση με τ’ αγρίμια

ξανάρχεται. Καλώς να ‘ρθει. Γκρεμίζω την ασκήμια.

Είμ’ ένα ανήμπορο παιδί που σκλαβωμένο το ‘χει

το δείλιασμα κι όλο ρωτά και μήτε ναι μήτε όχι

δεν του αποκρίνεται κανείς, και πάει κι όλο προσμένει

το λόγο που δεν έρχεται, και μια ντροπή το δένει.

Μα το τσεκούρι μοναχά στο χέρι σαν κρατήσω,

και το τσεκούρι μου ψυχή μ’ ένα θυμό περίσσο.

Τάχα ποιος μάγος, ποιο στοιχειό του δούλεψε τ’ ατσάλι

και νιώθω φλόγα την καρδιά και βράχο το κεφάλι,

και θέλω να τραβήξω εμπρός και πλατωσιές ν’ ανοίξω,

και μ’ ένα Ναι να τιναχτώ, μ’ ένα Οχι να βροντήξω;

Καβάλα στο νοητάκι μου, δεν τρέμω σας όποιοι είστε

γκρικάω, βγαίνει από μέσα του μια προσταγή: Γκρεμίστε!»

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

Με κάθε αντίο, μαθαίνεις [του Χορχε λουϊ Μπορχες]

Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή…

Και μαθαίνεις πως αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα, γιατί το έδαφος του Αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις. Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό. Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ αντί να περιμένεις κάποιοννα σου φέρει λουλούδια Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη Και ότι, αλήθεια, αξίζεις Και μαθαίνεις. μαθαίνεις με κάθε αντίο μαθαίνεις..

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις για όλα τα προβλήματα της ζωής σου, ούτε έχω απαντήσεις για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙ όμως μπορώ να σ’ ακούσω και να τα μοιραστώ μαζί σου. Δεν μπορώ ν’ αλλάξω το παρελθόν ή το μέλλον σου. Όμως όταν με χρειάζεσαι θα είμαι εκεί μαζί σου. Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου. Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου να κρατηθείς και να μη πέσεις. Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου δεν είναι δικές μου.

Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο. Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις, όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις. Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου όταν κάποιες θλίψεις σου σκίζουν την καρδιά, όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου και να μαζέψω τα κομμάτια της για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.

Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι ούτε ποιος πρέπει να γίνεις. Μόνο μπορώ να σ’ αγαπώ όπως είσαι και να είμαι φίλος σου. Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν τους φίλους μου και τις φίλες μου, δεν ήσουν πάνω ή κάτω ή στη μέση. Δεν ήσουν πρώτος ούτε τελευταίος στη λίστα. Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο. Να κοιμάσαι ευτυχισμένος. Να εκπέμπεις αγάπη. Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί. Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους άλλους. Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες. Να ακούμε την καρδιά μας. Να εκτιμούμε τη ζωή. Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος στη λίστα σου. Μου αρκεί που με θέλεις για φίλο.

Ευχαριστώ που είμαι.

Χορχε Λουϊ Μπορχες

πηγή : Λευτέρης Πανούσης blog